Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Brissac vond zijn oorsprong in de 11e eeuw als een engelenfort gebouwd door Foulques Nerra, Graaf van Anjou. Na de nederlaag van de Engelsen gaf Philippe Auguste hem aan Sénéchal Guillaume des Roches. In de 15e eeuw maakte Pierre de Brézé, de grote dienaar van Karel VII, een ingrijpende verandering in de structuur, en verhuisde vervolgens naar zijn zoon Jacques, wiens vrouw Charlotte de Valois (de natuurlijke dochter van de koning) daar tragisch stierf in 1477, bij de geboorte van de legende van de Witte Vrouw in de plaats.

In 1502, René de Cossé, gouverneur van Maine en Anjou onder Francis I, verwierf het landgoed. In 1594 werd het kasteel belegerd door Hendrik IV. Ralliment verplichtte hem om het in 1606 te herbouwen met architect Jacques Corbineau, die in 1611 de titel van hertog van Brissac kreeg. De site werd vervolgens een diplomatieke plaats: in 1620 werden Louis XIII en Marie de Médicis verzoend na drie dagen onderhandelen.

De Revolutie veranderde het kasteel in een kanton voor Republikeinse troepen, verwoestte het totdat het in 1844 werd gerestaureerd aan de Cossé-Brissac. In de 19e eeuw bouwde Jeanne-Marie Say (weduwe van Roland de Cossé) er een theater in 1890, gerestaureerd rond 1983. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er evacués van artistieke schatten, waaronder meubels van Versailles en werken van nationale musea, beschermd tot 1946 ondanks een dodelijke Duitse inbraak in 1944.

Het kasteel combineert middeleeuwse overblijfselen (de 15e eeuwse torens) en barokke fascisten uit de 17e eeuw, met een recordhoogte in Frankrijk. Sinds de 19e eeuw hebben de hertogen van Brissac het bewaard, terwijl ze het voor het publiek openstellen voor culturele evenementen zoals het Festival d'Anjou of historische opnames (Geheimen van de geschiedenis, De oorlog van de Thronen).

Externe links