Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Campo Santo d'Orléans, gebouwd in de 15e en 16e eeuw, was oorspronkelijk een begraafplaats gerund door de Confrérie des Maîtres Écrivens, een invloedrijk bedrijf voor de uitvinding van de drukpers. Hij noemde Martroi-aux-Corps of Grand Cemetery, hij verving Saint-Aignan Cemetery, die onvoldoende was geworden. De zijgalerijen, opgericht om de plaatsen van de nachtelijke dieren te beschermen, werden gedeeltelijk vernietigd tijdens de oorlogen van Religie (XVI eeuw), waar kapellen en centrale kruis leden branden en ontheiligingen. De site diende als een stedelijke necropolis tot 1776, toen een koninklijke verklaring verboden intramurale begrafenissen om hygienistische redenen.

In 1786, na de overdracht van de botten naar de begraafplaatsen Sint-Johannes en Sint Vincent (buiten de muren), werd Campo Santo tot 1884 overgeplaatst naar de graanhal. Zijn arcades, geclassificeerd als historische monumenten in 1913, gehuisvest keizerlijke stallen en zolders. In de 20e eeuw zag een controversiële herontwikkeling (1970-1986) de vernietiging van middeleeuwse overblijfselen om een ondergrondse parkeerplaats en het Instituut voor Beeldende Kunsten te bouwen. De Renaissance Poort (16e eeuw), ingeschreven in 1928, en een orthodoxe kapel blijft vandaag.

Sinds de jaren tachtig worden er grote culturele evenementen georganiseerd, zoals de middeleeuwse markt voor johannische festivals of het Festival de jazz d'Orléans (tot 2014). Het grasachtige klooster, begrensd door 50 arcades van de 16e-17e eeuw, domineert een open ruimte op St. Croix kathedraal. De East Gallery, gerestaureerd in 1824, reproduceert de bogen in derde punt oorsprong, terwijl recente polemieken wijzen op de spanningen tussen erfgoedbehoud en stedelijke modernisering.

Externe links