Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Mascrany hotel, ook bekend als het "bovenhuis" of "Grande Maison des Gobelins," werd gebouwd in de 17e eeuw in de wijk Croulebarbe (nu het 13e arrondissement van Parijs). Oorspronkelijk was dit gebouw gevestigd in burgerlijke appartementen, werkplaatsen en arbeiderswoning gekoppeld aan verven. Het eigendom behoorde oorspronkelijk toe aan de familie Gobelin, verfstoffen die hun naam gaven aan de fabriek en de buurt. De houten traphelling, daterend uit de 17e eeuw, staat sinds 1928 als historisch monument.

Het ensemble strekte zich uit van Mouffetard Street (de huidige avenue des Gobelins) tot Bièvre (rue Berbier-du-Mets), inclusief bijgebouwen zoals het "Château de la Reine Blanche." In 1443 vestigde Jehan Gobelin zich op deze gronden om verf te ontwikkelen. Het pand werd in 1523 verdeeld over zijn erfgenamen: Jean Gobelin behield het onderste deel (het kasteel van de Witte Koningin), terwijl François het "huis d'en haut" kreeg, overeenkomend met de huidige 3 bis rue des Gobelins. Een akte van 1580 beschrijft deze woning al als een "groot huis" met cursussen, workshops en dokken.

In 1646 verliet het huis de erfenis van de Gobelin. Het werd in 1670 gekocht door bankiers Louis en Paul-André Mascrani, en vervolgens gehuurd in 1684 door de Nederlandse kleurstof Jean Glucq, die het in 1686 verwierf. In 1721 bracht Jean Julienne de werkplaatsen van zijn ooms (Glucq en François Julienne) samen en woonde daar tot zijn dood in 1766. Onder zijn leiding werd de verf- en draperijfabriek beroemd, maar zijn opvolger, Jean-Baptiste-François de Montullé, zorgde voor een daling vanaf 1764. Aan het begin van de 19e eeuw verging de nederzetting.

De hedendaagse architectuur, hoewel opnieuw ontworpen, behoudt elementen van de 15e eeuw, zoals balken en bogen. Het hoofdlichaam, gerestaureerd tussen 1686 en 1733, herbergde ooit de collectie van Jean de Julienne. De galerie met acht dorische zuilen (1730) en een achterverdieping blijven op de tweede binnenplaats, bereikbaar via een veranda. Arbeidersworkshops en huisvesting, weer uitgebreid tot Gustave-Geoffroy Street (gedaan in 1906), zijn gedeeltelijk verdwenen.

In de 19e eeuw werd het pand afgebroken, vooral toen Gustave-Geoffroy Street in 1906 werd geboord. Tegenwoordig is het historische huis, onzichtbaar vanaf de straat, omgeven door een bakstenen gebouw uit het begin van de twintigste eeuw. Het huisvest prive-appartementen, terwijl een evangelische kerk de achtergrond van de aangrenzende tuin. De gewelfde steengroeven onder de gebouwen getuigen van de oude fundamenten.

Externe links