Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van de Plesnoye, gelegen in Englancourt in het departement Aisne (Hauts-de-France), wordt voor het eerst genoemd in 1223 als Planeia in een cartular van Foigny Abbey. Zijn spelling evolueerde door de eeuwen heen (Planoie, La Plennoie, La Plesnoye op de kaart van Cassini rond 1750). Dit pand, dat in de 17e eeuw werd omgevormd tot een herenhuis, werd in 1650 verwoest door een verwoestende brand tijdens conflicten met de Spanjaarden. Het huidige gebouw, herbouwd na die datum, behoudt sporen van zijn defensieve verleden, zoals bogen in de ronde torens.

Het huidige kasteel dateert voornamelijk uit de zeventiende en achttiende eeuw. Het rechthoekige huis van 1665, op twee verdiepingen, wordt geflankeerd door twee torens met gelakte bakstenen motieven (harten en kruis van Sint Andrew). In de 18e eeuw werden twee asymmetrische vleugels met een Mansard dak toegevoegd. Het interieur, herontworpen aan het begin van de 20e eeuw, contrasteert met de zuidelijke gevel ingelijst door de voorzijde body. Dit monument illustreert Thierache's landelijke nobiliaire architectuur en deelt functies met lokale versterkte kerken, zoals het gebruik van overgekookte stenen en defensieve kroonlijsten.

Het kasteel is eigendom van Alphonse Hémart du Neufpré en Clotilde Fons de la Plesnoye aan het scharnier van de 19e en 20e eeuw en is gedeeltelijk ingeschreven in de historische monumenten in 1985 voor zijn gevels en daken. De buitenkant decor, het combineren van religieuze symbolen en geometrische motieven, getuigt van de invloed van lokale workshops. Vandaag de dag blijft er een belangrijk voorbeeld van het bakstenen erfgoed van de regio, hoewel het huidige gebruik (bezoeken, verhuur) niet in de bronnen is gespecificeerd.

De toponymie van de plaats weerspiegelt zijn geschiedenis: Planeia (1223) roept een vlak terrein op, terwijl de latere varianten (Plennois, La Plesnoye) zijn verankering in het landschap van Thiérache markeren. Cassini's kaart (circa 1750) geeft zijn moderne naam. Het kasteel, hoewel gedeeltelijk beschermd, belichaamt de overgang tussen de middeleeuwse defensieve herenhuizen en de adellijke woningen van de Ancien Régime, aangepast aan de agrarische en sociale behoeften van de regio.

Externe links