Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kasteel van Arfeuille à Felletin dans la Creuse

Patrimoine classé
Patrimoine défensif
Demeure seigneuriale
Château
Creuse

Kasteel van Arfeuille

    D10 
    23500 Felletin
Château dArfeuille
Château dArfeuille
Château dArfeuille
Crédit photo : Aubussonais - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XIIe siècle
Eerste kasteel bevestigd
1481
Vergunning van Pierre de Bourbon
vers 1770
Uitbreiding van de 18e eeuw
début XIXe siècle
Roerei mâchicoulis
seconde moitié XIXe siècle
Colombier veranderde in een kapel
14 juin 2011
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

De gevels en daken van het huis; de hele kerker; gevels en daken van bijgebouwen; omheiningsmuren en steunbalken; de gevels en daken van de duivenkapelle (zie AE 24, 26, 52): inschrijving bij order van 14 juni 2011

Kerncijfers

Antoine d'Arfeuille - Heer en bouwer In 1481 kreeg hij toestemming om het kasteel te versterken.
Yves d'Arfeuille - Royalistische immigrant Gevochten voor de broers van Lodewijk XVI, keerde terug in 1809.
Mayeul de Douzon - Maker van het landschapspark Vrouw van Yves, bouwde de tuin rond 1760.
Jean Morin - Familievoorouder Overleden voor 1400, oprichter van de afkomst.
Pierre de Bourbon - Tel van de maart De vestingwerken zijn toegestaan in 1481.

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Arfeuille, 2 km ten oosten van Felletin (Creuse), domineert een beboste plateau op 674 m boven de zeespiegel. Zijn oorsprong dateert uit de 12e eeuw, met een eerste kasteel bevestigd, maar het huidige gebouw werd herbouwd in de 15e eeuw door de familie Mourins d'Arfeuille, eigenaar van het pand sinds ten minste de 14e eeuw. In 1481 gaf Pierre de Bourbon, Graaf van de Marche, Antoine d'Arfeuille toestemming om sloten te graven en een ophaalbrug te installeren, wat een periode van versterking markeerde. De kerker, het oudste deel (17 m × 7 m), heeft sporen van middeleeuwse verdedigingen zoals vuurmonden en een gewelfde kapel op de begane grond.

In de 18e eeuw onderging het kasteel grote veranderingen: de toevoeging van een lang gebouw in het noordwesten, de ontwikkeling van een Franse tuin in het zuiden, en de bouw van symmetrische bijgebouwen (granges, stallen, woningen). Rond 1770 werd een vierhoekige toren aan het westen toegevoegd, terwijl in het oosten een landschapspark werd aangelegd door Mayeul de Douzon, echtgenote van Yves d'Arfeuille. De aanpassingen gingen door in de 19e eeuw met de mâchicoulis van de kerker, de transformatie van de dovecoil in een privékapel (tweede helft van de eeuw), en interieurveranderingen (houtwerken, herverdeling van kamers).

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt voor de familie Arfeuille: Yves d'Arfeuille, emigrant en royalist, keerde pas in 1809 terug naar Frankrijk na te vechten samen met de broers van Lodewijk XVI. Het kasteel, dat in de familie bleef, werd gedeeltelijk geclassificeerd als Historisch Monument in 2011 (donjon, gevels, daken, bijgebouwen en omheind). Vandaag wordt het bezocht in de zomer en tijdens Erfgoeddagen, getuige van acht eeuwen geschiedenis, van middeleeuwse conflicten tot landbouwontwikkelingen in de Verlichting.

De architectuur weerspiegelt deze temporale lagen: de middeleeuwse granieten kerker, met dikke muren doorboord met kanonnen, contrasteert met de klassieke 18e eeuwse ramen en de 19e eeuwse dakramen. Het centrale lichaam, gekoppeld aan een ronde verdedigingstoren (XVI eeuw), huisvest kamers met zonneplafonds en gewelfde kelders. De bijgebouwen, zoals de boerderij met limousine en tuinschuren, illustreren de lokale plattelandseconomie, terwijl de kapel-columbier de evolutie van het gebruik symboliseert. De storm van 1999 verwoestte het aangelegde park, nu gerestaureerd.

De familie Arfeuille, geciteerd uit de 11e of 12e eeuw, speelde een centrale rol in de geschiedenis van de site. Jean Morin, voorouder die stierf voor 1400, stichtte een afstamming die het landgoed tot de moderne tijd hield. Trouwallianties (zoals die met Mayeul de Douzon) en politieke verbintenissen (migratie onder de Revolutie) markeerden zijn lot. Het kasteel, dat nog privé eigendom is, bestendigt dit erfgoed door middel van zomerbezoeken en culturele evenementen, met behoud van zeldzame elementen zoals een krukframe in schuren of middeleeuwse muurschilderingen in de kerker.

Externe links