Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van de Caramans, ook bekend als het kasteel van Roissy, werd gebouwd vanaf 1704 in Roissy-en-France (Val-d'Oise) voor Jean-Antoine de Mesmes, op plannen oorspronkelijk toegeschreven aan Nicodème Ticino, en vervolgens toegewezen aan Germain Boffrand na archeologische opgravingen in 1999 en 2003. Dit klassieke kasteel, geïnspireerd door het Zweedse model van Steninge, verving een middeleeuws gebouw dat in de late zeventiende eeuw werd gesloopt. Het werd vergroot onder de markies de Caraman in de 18e eeuw, met regelmatige tuinen later voltooid door Engelse bossen.

Het kasteel veranderde meerdere keren van eigenaar: verkocht in 1719 aan John Law, vervolgens doorgegeven aan president Antoine Portail en zijn schoonzoon Riquet de Caraman. Vernietigd in 1794 tijdens de Revolutie, vandaag alleen de oostelijke muur en de zuidelijke deur van de oranjerie, die werden geïntegreerd in het stadhuis park. Deze overblijfselen, waarvan de gesneden versiering wordt toegeschreven aan René Chauveau (1703-1709), zijn sinds 1925 geclassificeerd als historische monumenten. Een bas-reliëf met Mesmes-wapens, ooit op de westelijke gable, wordt nu bewaard in een privé-eigendom.

Het voorhof van het kasteel werd omlijst door twee symmetrische gebouwen: in het oosten, de oranjerie (gedeeltelijk bewaard) die diende als een woning tot de twintigste eeuw, en in het westen, de stallen vernietigd in 1835 na het onderdak van een suikerfabriek. Het park, dat in 1715 door Piganiol de la Force werd beschreven als een "mooie tuin en groot waterloos park," mengde aanvankelijk een regelmatige route met Engelse landschapselementen, waarvan er nog maar een paar over zijn. De door Lerouge gegraveerde plannen getuigen hiervan.

Archeologische opgravingen onthulden dat het kasteel werd gebouwd op de fundamenten van een middeleeuwse seigneury van de Mesmes sinds de zestiende eeuw. Jean-Jacques de Mesmes, graaf van Avaux, liet het landgoed na aan zijn broer Jean-Antoine, die de bouw in 1704 lanceerde. Een schatting van 1707 in het Nationaal Archief bevestigde de betrokkenheid van Germain Boffrand, een student van Hardouin-Mansart, die de Ticino-hypothese definitief buiten beschouwing liet. Huidige overblijfselen, zoals het driehoekige pediment met allegorische basreliëven, illustreren de architectonische fascist van het begin van de 18e eeuw.

Externe links