Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Castelsoutro de Vic dans le Cantal

Cantal

Castelsoutro de Vic


    Vic-sur-Cère

Tijdlijn

Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1600
1700
1800
1900
2000
Première moitié du XVIe siècle
Bouw of wederopbouw
Milieu du XIXe siècle
Gedeeltelijke modernisering
11 juin 1990
Registratie voor historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

François Ier - Koning van Frankrijk Hier om Carlat's burggraaf te erven.
Louise de Savoie - Burggraaf van Carlat Moeder van Francis I, houder van het grondgebied.
Jehan de Cardaillac - Vice-Bailiff en rechter Actief bij het bouwen van het kasteel.
Guillaume Teilhard (1562-1646) - Eigenaar van het kasteel Eerste eigenaar geciteerd in de geschiedenis.
François Pagès (1716-1793) - Eigenaar en capita Erfgenaam van het kasteel in de 18e eeuw.

Oorsprong en geschiedenis

Castelsoutro, ook bekend als "bass château," is een oud kasteel gelegen aan de rand van National Road 122, in het hart van Vic-sur-Cère, in het Cantal. Het onderscheidt zich van Castelvielh (hoog kasteel), gebouwd op een motte met uitzicht op de stad. Het huidige gebouw, of gereconstrueerd, dateert uit de eerste helft van de zestiende eeuw, een periode gekenmerkt door de erfenis van Francis I, die van zijn moeder Louise de Savoie de burggraaf van Carlat ontving. Op dat moment werd Vic's deurwaarder koninklijk en Jehan de Cardaillac diende als vice-baillier en rechter.

Architectuur bestaat de Castelsoutro uit een twee verdiepingen tellend, langwerpig woonlichaam, gedeeltelijk begraven in het zuiden, waar overblijfselen van een mogelijke oude kerker. De gevel op de tuin is voorzien van een typische 16e-eeuwse veelhoekige traptoren, evenals een schaal vergelijkbaar met die van Comblat Castle, ondersteund door grondkraaien. De lauzehoes, kenmerkend voor de regio, omvat een dakraam toegevoegd in de 19e eeuw. In het oosten werd een deel van het kasteel in het midden van dezelfde eeuw gemoderniseerd, terwijl moderne gebouwen werden samengevoegd op zijn noordelijke gezicht.

Historisch gezien diende de Castelsoutro als zetel van de jurisdictie van apeaux en huizen voor haar presidenten toen het sedentaire werd. Het mag niet worden verward met het huis van de deurwaarder, gebouwd rond 1620 bij de kerk om het publiek te huisvesten. Het kasteel veranderde meerdere malen van handen: in handen van Guillaume Teilhard (1562-1646), vervolgens door Jehan Teilhard, vervolgens doorgegeven aan François Pagès (1716-1793), capitoul van Toulouse getrouwd met Antoinette de Verdier de Mandilhac. In de 19e eeuw behoorde het tot Marie Latapi de Balaguier, echtgenote van Joseph de La Garde de Saignes, en vervolgens tot hun erfgenamen. Sinds 11 juni 1990 staat het kasteel niet meer vermeld als historisch monument.

De naam, kastelenoutro (laag kasteel) of kastelen (nieuw kasteel), onderscheidt het duidelijk van Castelvielh, hoog kasteel gelegen buiten de muren van de stad. Dit onderscheid weerspiegelt een middeleeuwse en herboren organisatie waar de lage kastelen, vaak geïntegreerd in de dorpen, dienden als administratieve of gerechtelijke centra, terwijl de hoge kastelen, die op motten, een defensieve en symbolische functie van macht.

Externe links

Instellingen in de buurt