Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kasteel van Canilhac en Lozère

Lozère

Kasteel van Canilhac


    Canilhac

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1600
1700
1800
1900
2000
XIIe siècle
Vermoedelijke bouw
25 janvier 1666
Veroordeling van Jacques-Timoleon
1725
Overlijden van Philippe de Montboissier
XVIIe siècle
Staat van vernietiging
2001
Erfgoedregistratie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Ermengarde de Montaigut - Lady of Canilhac (legende) Gered door zijn honden, oorsprong naam
Geoffroy de Canilhac - Gewelddadige Heer Poging tot moord op Ermengarde
Jacques-Timoléon de Montboissier - Markies de Canilhac Ter dood veroordeeld in 1666
Philippe de Montboissier-Beaufort-Canillac - Last Lord of Canilhac Dood in 1725 zonder erfgenaam

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Canilhac, gelegen in het departement Lozère in de regio Occitan, is een oud fort van de 12e eeuw, gebouwd tijdens de periode van de Aragónese dominantie over de Gevaudan. Het was de zetel van de Barony of Canilhac, een van de acht historische baronnen van die provincie. Hoewel gedeeltelijk in ruïnes al in de 17e eeuw, de lagere kamer werd geconsolideerd om het openbaar gebruik ervan te behouden, nu huisvesting gemeentelijke diensten.

Het monument wordt geassocieerd met een legende die de oorsprong van zijn naam verklaart. Ermengarde de Montaigut, vrouw van de gewelddadige heer Geoffroy, werd naar verluidt gered door zijn honden na een poging tot moord. Als eerbetoon wordt gezegd dat ze het landgoed Canilhac (van de Latijnse canis, hond) heeft genoemd, met daarin een hond in baronia armen. Dit verhaal illustreert feodale spanningen en de symbolische rol van dieren in middeleeuwse verhalen.

De familie van Montboissier-Beaufort-Canillac markeerde de late geschiedenis van het kasteel. Jacques-Timoleon, Marquis de Canilhac, werd in 1666 bij verstek ter dood veroordeeld, waardoor zijn bezittingen in beslag werden genomen. Zijn zoon, Charles-Timoleon, erfde de titel, maar de lijn stierf met Philippe de Montboissier, laatste seigneur, die stierf in 1725. Het kasteel, ingeschreven bij de Algemene Inventaris van Cultureel Erfgoed sinds 2001, getuigt van deze turbulente geschiedenis.

Architectureel onderscheidt de site zich door haar strategische positie in de Grand Causses, aan de rand van de Aveyron. De huidige staat, tussen ruïne en gedeeltelijke rehabilitatie, weerspiegelt de uitdagingen van het behoud van middeleeuwse kastelen op het platteland. De onderste kamer, de enige geconsolideerde ruimte, dient nu als een stadhuis, dat erfgoed en het lokale leven verbindt.

Het kasteel is ook een voorbeeld van de feodale dynamiek van de Gevaudan, waar baronnen een sleutelrol speelden in de territoriale organisatie. De veroordelingen van Montboisier, net als die van Jacques-Timoleon die in beeltenis is verbrand, onthullen de conflicten tussen de lokale adel en de koninklijke macht, typisch voor de Ancien Régime. Deze gebeurtenissen hebben bijgedragen tot de geleidelijke verdwijning van de seigneury van Canilhac.

Externe links