Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Chamarande, gelegen in het huidige departement Essonne, vindt zijn oorsprong in de 9e eeuw met een eerste vermelding van een domein in Bonnes (voormalige naam van Chamarande), hoewel archeologische opgravingen geen enkele vesting onthulden. In de middeleeuwen behoorde het fief achtereenvolgens toe aan heren als Ursio de Bonnis (XII eeuw), vervolgens aan invloedrijke families zoals de Coquatrix, de Montagu (die het domein in de 14e eeuw uitbreidde) en de Châtillon (XV eeuw). De Honderd Jaar en Religie Oorlogen markeerden een moeilijke periode voor de regio.

Aan het begin van de zeventiende eeuw verwierf François Miron, provoost van de kooplieden van Parijs en dicht bij Hendrik IV, de seigneuries van Bonnes en vestigde daar een seigneuriële woonplaats, waarschijnlijk het huidige "gerecht der burgers." Zijn zoon Jean breidde het landgoed uit, maar het kasteel werd geplunderd tijdens de Fronde (1652). De Mirons verkochten het landgoed in 1654 aan Pierre Mérault, voormalig boer van de anobli gabelles, die het huidige gebouw liet bouwen in een Louis XIII stijl, met een barokke kapel versierd met glas-in-lood en stucwerk van Louis Lerambert. Het park, geïnspireerd door Franse tuinen, wordt dan versierd met grachten, vijvers en fonteinen.

In 1684 werd het landgoed verkocht aan Clair Gilbert van Ornaison, Lodewijk XIV's eerste bediende van kamers, die de oprichting van Bonnes in Chamarande County kreeg door brieven patent in 1685. Zijn schoonzoon, Louis de Talaru, Marquis de Chalmazel, deed een beroep op de architect Pierre Contant d'Ivry in de 18e eeuw om het kasteel te moderniseren: gesneden pediment ("Pax huic domui"), oranjerie, gazebo, koeler en gedeeltelijke transformatie van het Engelse park, met een eiland omringd door water toegeschreven aan Hubert Robert. De Franse Revolutie schafte het graafschap in 1789 af en het kasteel werd in 1794, de meubels worden geveild.

In de 19e eeuw veranderde het landgoed meerdere malen van eigenaar. De hertog van Persigny, de minister van Napoleon III, organiseerde een feestelijke gebeurtenis en voltooide de transformatie van het Engelstalige park met de hulp van de graaf van Chulot, met exotische essences en een obelisk geïnspireerd door de droom van Polifiel. In 1876 bouwde Anthony Boucicaut, erfgenaam van de Bon Marché, een neo-Renaissance eetkamer en een kennel. Amodru, burgemeester van Chamarande, en zijn weduwe woonden daar tot 1922. Van 1922 tot 1951 werd het kasteel een belangrijk trainingscentrum voor Franse scouting, waar duizenden stagiaires werden verwelkomd ondanks de Duitse en vervolgens Amerikaanse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In 1957, Auguste Mione, directeur van een openbare werken bedrijf, herstelde het kasteel en ontwikkelde sociale infrastructuur (cinema, zwembad, bibliotheek) voor werknemers en bewoners. In 1978 verwierf de Algemene Raad van Essonne het landgoed, dat in 1981 als historisch monument werd geclassificeerd. Sinds 1999 is het park met de naam Remarkable Garden, de thuisbasis van het departementale archief, een hedendaags kunstcentrum (gesticht in 2001), en een departementaal fonds voor hedendaagse kunst (FDAC) verrijkt met in situ werken. Het park, gerenoveerd door Jacques Sgard in de jaren negentig, combineert 17e en 18e eeuw erfgoed (glacière, oranjerie, kale cipress) en hedendaagse artistieke installaties.

Sinds de jaren 2000 combineert het landgoed erfgoedbehoud en culturele innovatie. Onder leiding van Judith Quentel (2005/2011) wint het hedendaagse kunstcentrum nationale bekendheid, met tentoonstellingen die dans, beeldende kunst en landschappen mengen. Na 2011 richt de programmering zich op milieuthema's, in samenwerking met de vereniging Coal. Vandaag de dag organiseert het kasteel thematische tentoonstellingen (zoals ik een dier ben in 2022), residenties van kunstenaars en openbare evenementen, met behoud van zijn rol als archieven en een plaats van herinnering voor de Essonne.

Toekomst

Het park van 98 hectare is het hele jaar door voor het publiek toegankelijk en biedt een hedendaags kunstcentrum, de FDAC91 en een schuilplaats voor de "groene klassen" van scholen.

Externe links