Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Jumilhac, gelegen in Jumilhac-le-Grand in Dordogne (New Aquitaine), vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw met een eerste kasteel fort. Het huidige gebouw, gebouwd tussen de 13e en 17e eeuw, werd grondig gerenoveerd in de Renaissance en vervolgens geherstructureerd in de 17e en 18e eeuw. Het domineert de samenvloeiing van Isle en de Ruchalait Creek, ten zuidwesten van het dorp, vlakbij de kerk van Saint-Pierre-ès-Liens. Privé-eigendom open voor het publiek, sinds de 16e eeuw behoort het tot de familie Chapelle de Jumilhac, vervolgens tot hun nakomelingen, La Tour du Pin.

Jumilhac's fief, verdeeld in de middeleeuwen tussen de families van La Porte en Bruchard, vervolgens doorgegeven aan de Cognac en de Crevant. In 1579 trouwde Antoine Chapelle met Marguerite de Vars, erfgename van de plaats, en kocht in 1581 het deel van de Crevant, dat de seigneurie herenigt. Hij kreeg in 1597 de titel van graaf van Jumilhac en breidde het kasteel uit voor zijn dood in 1603. Zijn kleinzoon, François Chapelle, hief het landgoed op in markiesat in 1655 en herschikte het kasteel met vleugels en de ingangspoort.

Tijdens de Revolutie werd het kasteel afgezonderd na de emigratie van markies Antoine Pierre Joseph Chapelle. In de 19e eeuw veranderde hij meerdere malen van handen, met name naar de financiële medewerker (1822), daarna naar de industrieel Étienne (1862), voordat hij werd verdeeld in woningen aan het begin van de 20e eeuw. Het werd in 1927 gerestaureerd door Raymond Odet Chapelle de Jumilhac. Tussen 1922 en 1924 werd er een Historisch Monument gehouden, dat Renaissance-elementen, Franse tuinen, geïnspireerd door Le Nôtre, en een decor aan alchemie bewaard.

Het kasteel werd gebruikt als decor voor het filmen, waaronder Le Pacte des Loups (2001), afleveringen van Nicolas Le Floch (2010) en Kaamelott: Second Component (2024). De architectuur combineert huis lichamen bekleed met mâchicoulis, conische torens, en dardian daken versierd met speren met seigneuriale en alchemische motieven. De noordelijke en zuidelijke vleugels, hervatting van oude bijgebouwen, eindigen met hoek paviljoens behouden defensieve resten.

De kerk van Saint-Pierre-ès-Liens, een oude kastelenkapel, herbergt een liter begrafenis van de markies Jean-François Chapelle (overleden 1693). Het park, sinds 1994 gerenoveerd, is geïnspireerd door een 1777 model en roept de thema's van goud en alchemie, die de geschiedenis van de site. Het landgoed, nog steeds eigendom van de nakomelingen van de kapel, bestendigt een architectonisch en historisch erfgoed gekenmerkt door de transformaties van de zeventiende en achttiende eeuw.

De bescherming van het kasteel strekt zich uit over drie haltes: classificatie van het centrale lichaam (1922), de rechtervleugel (1923) en de linkervleugel (1924). Zijn geschiedenis weerspiegelt politieke omwentelingen (revolutie, herstel) en sociale veranderingen, van middeleeuwse vesting tot seigneuriële residentie, dan in plaats van cultureel toerisme.

Externe links