Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kergounadeach Castle is een 17e-eeuws gebouw gelegen in Cléder, Finistère, Bretagne. De ruïnes, gekenmerkt door ronde torens en middeleeuwse machicolis, contrasteren met renaissance-stijl open haarden. Volgens de legende van Albert Le Grand en Marc de Vulson de La Colombière zou de naam van het kasteel ("het huis van de man die niet vlucht") afkomstig zijn van een lokale krijger, Nuz, die Saint Pol Aurelien hielp een draak te verslaan op het eiland Batz. Als beloning ontving hij dit land met erfelijke privileges, zoals zich gewapend presenteren bij religieuze plechtigheden in de kathedraal van Leon.

De familie van Kergounadeach, een van de meest invloedrijke van Leo na de Burggraven, werd getuigd uit de 13e eeuw met Nuz, echtgenoot van Alix de Léon. Hun nakomelingen, zoals Guyomar (14e eeuw), namen deel aan de oorlogen van de opvolging van Bretagne. Het huidige kasteel werd gebouwd rond 1630 door Sébastien II de Rosmadec, op een vierkant plan geflankeerd door vier torens, zonder wallen of grachten. Ondanks zijn middeleeuwse uitstraling weerspiegelt de interieurarchitectuur, met twee centrale trappen, een Renaissance zoektocht, dicht bij de kastelen van Challuau of Chambord.

Het landgoed veranderde meerdere malen van handen: in 1504 werd het door huwelijk aan de Kerhoënt overgedragen en in 1616 werd het verkocht aan Mathieu Pinsonneau na de dood zonder erfgenaam van Sébastien III de Rosmadec. Zijn weduwe en dochter, Pétronille-Françoise, zouden verantwoordelijk zijn voor de ruïne in de 18e eeuw, de stenen gebruikt om lokale kerken te bouwen. Remnants, genoemd als historische monumenten in 1926, omvatten torens, courtines, en versierde schoorstenen. Een kapel, een vijver en een boerderij waren ooit compleet.

Het kasteel werd omringd door een vierhoekige verdedigingsruimte, nu gedeeltelijk uitgestorven, en had verdedigingselementen zoals schietopeningen en een rond pad op mâchicoulis. Binnenin weerspiegelde de symmetrische verdeling rond een grote centrale hal en appartementen in torens een hiërarchische organisatie. De open haarden, rijk ingericht, gevarieerd naar gelang het belang van de kamers. De gravures van Jean Picart (1632) en de beschrijvingen van Marc de Vulson de La Colombière onderstrepen zijn architectonische elegantie, ondanks zijn anachronistische versterkte verschijning voor die tijd.

De legende van Nuz en het voorrecht van de heren van Kergunadeach staand bewapend om het offer te brengen werden voortgezet tot 1644. Het kasteel, symbool van nobele macht, daalde na de verkoop in 1726 zijn materialen hergebruikt voor religieuze constructies (Plounévez-Lochrist, Plouider). Vandaag de dag zijn de ruïnes, eigendom van de Budes familie van Guébriant in 1878, getuigen van een militair en residentieel erfgoed, gekenmerkt door Bretonse geschiedenis en feodale rivaliteiten.

Externe links