Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Kerjean, gelegen in Saint-Vougay in Finistère, werd gebouwd in de 16e eeuw door de familie Barbier, edel maar bescheiden, in een context van economische welvaart gekoppeld aan de handel van doeken in Bretagne. Dit monument, geïnspireerd door Renaissance architecten zoals Philibert Delorme of Jacques Androuet du Cerceau, combineert architectonische elegantie en militaire innovaties, met een trapeziumvormige behuizing geflankeerd door bastions en een droge sloot. Bijgenaamd de "Versais de la Bretagne," weerspiegelt het de ambitie van de sponsors.

In 1618 richtte Lodewijk XIII Kerjean op als markiesat en herkende zijn uitzonderlijke schoonheid. Het kasteel, gedeeltelijk verlaten in de 17e eeuw, herwon zijn kroonluchter in de 18e eeuw onder het Coatanscours, alvorens te worden gemarkeerd door de Franse Revolutie: de markiezin Suzanne Augustine de Coatanscour, bekend om haar trots en vrijgevigheid tegenover de armen, werd daar gestopt in 1794, geguillotineerd in Brest, en het landgoed werd ontmanteld. De materialen werden verkocht, en het gebouw verslechterde tot de overname door de staat in 1911.

Kerjean werd een historisch monument in 1911 en was de thuisbasis van kunstwerken tijdens de Tweede Wereldoorlog, waaronder beelden van Antoine Coysevox vandaag in het Louvre. Sinds 1985 beheert het departement Finistère het project. Het kasteel is in 2005 gerestaureerd en wordt bezocht in een park van 19 hectare, waar een dovecote, justitieposten en een fontein blijven, getuigenissen van seigneuriële macht. De architectuur, die Italiaanse invloeden en militaire innovaties combineert, maakt het tot een juweel van Bretonse erfgoed.

De genealogie van de heren van Kerjean onthult opmerkelijke figuren, zoals Louis Barbier, hoofd van het eskader van Bretagne, of René Barbier, markies en ridder van Saint-Michel, beroemd om zijn strijd tegen piraten in de 17e eeuw. De laatste markiezin, Suzanne Augustine de Coatancour, belichaamt de apogee en de val van de Léonard adel. Zijn hart, na zijn executie aan Kerjean gemeld, rust in de kerk van Sint Vougay.

In de 19e eeuw, het kasteel, verkocht als een nationaal goed, doorgegeven in de handen van gezinnen die versneld zijn ruïne door de verkoop van zijn materialen. Gered door de staat, in 2006 sloot hij zich aan bij de openbare instelling van culturele samenwerking "Patrics of Heritage in Finistère," naast andere belangrijke sites. Vandaag illustreert Kerjean zowel de gouden eeuw van de Bretonse renaissance als de omwentelingen van de revolutie.

Externe links