Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Marines, gelegen in Val-d'Oise, is een emblematisch gebouw van de Franse renaissance, gebouwd in het 2e kwart van de 16e eeuw. Gesponsord door Adrien Thiercelin de Brosse, een goede vriend van François I, belichaamt hij de verfijnde architectuur van deze periode. Deze heer, beloond voor zijn wapendaden in 1515, ontving de Hoge Rechter der Mariniers in 1521 en richtte deze residentie op, die een symbool werd van macht en prestige.

Thiercelin de Brosse, een getalenteerde architect, kreeg ook de opdracht om het kasteel van Blois te voltooien en het paleis van Luxemburg te vergroten voor Marie de Medici. Als lid van François I en vervolgens kanselier d'Henri IV speelde hij een sleutelrol in de politieke kringen. Zijn steun aan Hendrik IV tijdens de religieuze oorlogen leidde echter tot de ondergang van zijn familie na de verzaking van de koning in 1593, wat een keerpunt in de geschiedenis van het kasteel markeerde.

In 1603 werd het landgoed verkocht aan Nicolas Brûlart de Sillery, kanselier van Hendrik IV, die daar een Oratorisch klooster vestigde dankzij zijn banden met de kardinaal van Bérulle. Dit klooster, dat tot 1901 aan het kasteel is verbonden, herbergt later de schrijver Nicolas Malebranche. Sillery's familie bleef mariniers tot 1659, toen de markies de Créquy, luitenant-generaal van Lodewijk XIV, werd haar eigenaar en het park werd gebouwd door André Le Nôtre.

De markies de Créquy, betrokken bij het Fouquet-proces, werd tijdelijk verbannen naar mariniers voordat ze weer in dienst kwamen. Toen hij in 1687 overleed, ging het kasteel over naar zijn dochter, daarna naar de familie Rivé in de 18e eeuw. Tijdens de Revolutie werd Louis-Marthe de Gouy d'Arsy, erfgenaam van het landgoed, in 1794 geguillotineerd. Het kasteel, dat sinds 1889 in de familie Batardy-Joly is gebleven, huizen geschilderd plafonds geclassificeerd als historische monumenten sinds 1984.

Het Château de Marines was ook een doorgangsplaats voor culturele figuren, zoals Paul Cézanne, die er in 1888-1890 een doek schilderde. Zijn architectuur, hoewel aangepast (verdwijning van een toren van gerechtigheid, vervanging van de mansards), behoudt zijn Renaissance karakter. Het park, geclassificeerd in 1974, en de geschilderde plafonds getuigen van zijn rijke verleden, het mengen van politieke, religieuze en artistieke geschiedenis.

Externe links