Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kastelen van Mello, gelegen in de regio Oise van Hauts-de-France, vormen een middeleeuws complex genaamd de "Grand Mello." Deze gebouwen uit de 15e eeuw werden op 1 februari 1989 als historische monumenten aangemerkt. Hun geschiedenis dateert uit ten minste de 11e eeuw, met lords Barons genoemd in charters, en een primitief fort waarschijnlijk gekoppeld aan de strategische positie van de site, domineren een wegknooppunt en bieden een uitgebreid uitzicht.

In de middeleeuwen keurt het kasteel een vierzijdig plan goed, geflankeerd door torens, waarvan de basis vandaag de dag nog steeds aanwezig is. Hij diende als gevangenis, en zijn 42-meter kerker liet Beauvais zien bij helder weer. Mello, die rechtstreeks verslag doet aan de koning via Senlis, kwam in handen van opeenvolgende adellijke families: de Mello (tot de 14e eeuw), de Neelle (die de zuidelijke gevel herbouwde met gecorbelde torens), en de Montmorency (van 1472 tot 1768). De kapel van het fort, gebouwd door Charlotte-Marguerite de Montmorency, herdenkt zijn broer Hendrik II, onthoofd in 1632.

De site verwelkomt soevereinen zoals Henry IV en Louis XIII voor de jacht, een activiteit die populair is in de lokale bossen tot de 17e eeuw. In de 18e eeuw werd Mello overgedragen aan burgerlijke families, waaronder de Seillière, die in 1871 het kasteel van de prinses transformeerde onder leiding van de architect Hippolyte Destailler, een leerling van Viollet-le-Duc. Dit laatste vervangt een sober gebouw uit de Lodewijk XV periode door een neo-middeleeuwse constructie. Sinds 2004 organiseren de kastelen zakelijke seminars, waarbij historisch erfgoed en hedendaags gebruik worden gecombineerd.

De architectuur van de kastelen van Mello onderscheidt zich door massieve verdedigingselementen (zware muren, plafondhoogtes) en een interieurdecoratie met heldere kleuren (geweldig rood, paars, oker), geïnspireerd door de oude salons. De files, bezuinigingen, roepen de middeleeuwse straten van de Marais op, contrasterend met de aanrakingen van moderniteit in het licht. De smeedijzeren bumpers en houtwerk herinneren aan het prestige van de voormalige eigenaren, terwijl de kapel zijn herdenkingsroeping behoudt.

De afdelingsarchieven van Oise en de memoires van Lord Herbert de Cherbury (Engelse ambassadeur in de 17e eeuw) getuigen van het strategische en sociale belang van Mello. De site, verbonden met het koninklijk hof via Senlis, illustreert allianties tussen lokale adel (Mello, Neelle) en grote families van het koninkrijk (Montmorency, Condé). Zijn transformatie in de 19e eeuw weerspiegelde de romantische smaak voor de neo-middeleeuwse, terwijl het behoud van sporen van eerdere tijdperken, zoals de vermeende Romeinse fundamenten van de toegangsbrug.

Externe links