Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Pierre-Saint-Paul-et-Saint-André de Saint-Claude kathedraal, gelegen in het departement Jura in Bourgondië-Franche-Comté, vindt zijn oorsprong in Saint-Oyend Abbey opgericht in de 14e eeuw. Dit gotische monument, gekenmerkt door een barokke gevel voltooid in de achttiende eeuw, volgt een romaanse abdij op die verdween. Zijn geschiedenis was ritmisch door grote reconstructies: de eerste spanten van het koor werden rond 1421 voltooid onder leiding van Renaud de Beaujeu, meester van het werk, terwijl het werk van het schip duurde tot de 15e eeuw, onderbroken door branden (met name in 1418 en 1547). De kathedraal bewaart 15e eeuwse kraampjes, gekerfd door Jehan de Vitry, gedeeltelijk herbouwd na de brand in 1983.

De abdij in de kathedraal werd in 1742 geseculariseerd door de abdij. De eerste bisschop, Joseph Méallet de Fargues, houdt toezicht op de voltooiing van de gevel, waarbij gotische elementen en een barokke "frontice" worden gecombineerd. De kluizen van de eerste overspanningen, die sinds de 15e eeuw niet waren voltooid, werden uiteindelijk gebouwd. In de 18e eeuw herschikte architect Nicolas Nicole het koor (verwijdering van de jube, verplaatsing van de kraampjes) en voegde sacristie toe. De branden van 1799 verwoesten structuur en dekking, die belangrijke restauraties in de 19e eeuw, waaronder zinkbedekking en de wederopbouw van de snijmuren.

In 1906 werd een historisch monument gebouwd, de kathedraal herbergt orgels van de factoren Daublaine & Callinet (1844) en een relikwie van Sint Claude door de goudsmid Goudji. Zijn status als kleine basiliek, toegekend in 1952 door paus Pius XII, wordt herdacht door een plaquette bij de ingang. De opgravingen van het koor onthulden pre-romaanse en romaanse structuren, getuigenissen van de kerken gewijd aan Saint Oyend (mythische stichter) en de apostelen Petrus, Paulus en Andreas uit de 9e eeuw. Het gebouw illustreert zo bijna 16 eeuwen religieuze en architectonische geschiedenis, van het klooster van Condat (Vde eeuw) tot zijn moderne transformaties.

De architectuur van de kathedraal wordt onderscheiden door een schip met drie schepen van bijna gelijke hoogte, bedekt met pseudo-expartiete gewelven (centrale schip) en vierpartijen (collateral). De gebruikte materialen weerspiegelen de tijdperken: lichte oolithische kalksteen voor middeleeuwse hoge gebieden, en kalksteen uit Portlandische (zware) voor buitenmuren en 18de eeuwse toevoegingen. Snelle tekens, talrijke op de muren, en bazen markeren opeenvolgende bouwcampagnes. De hors-oeuvre klokkentoren, met een dak in het paviljoen, en de "jezuïet" gevel met een tripartiete verordening getuigen van deze stilistische hybridisatie.

De archieven onthullen koninklijke geschenken, zoals die van Lodewijk XI (15e eeuw), en fiscale graties toegekend voor de financiering van de wederopbouw. In 1392, een jaarlijkse korting van de antipaus Clement VII werd geconditioneerd door het gebruik van fondsen voor de Sint-Pieterskerk. De fabrieksrekeningen (1421 De kraampjes, geleverd in 1449, markeren de voltooiing van het liturgische koor. Na drie eeuwen van onderbreking werd het schip uiteindelijk voltooid in de achttiende eeuw, dankzij de impuls van het nieuw gecreëerde bisdom.

Latere transformaties beogen het gebouw aan te passen aan zijn nieuwe functies. In de 19e eeuw werden de kraampjes van aangezicht tot aangezicht hervestigd, een neogotisch altaar werd opgericht, en het plaveisel werd vernieuwd. De opgravingen onthulden ook een 9e eeuwse crypte gewijd aan Saint Martin, gebouwd onder de Romaanse kerk door Saint Hippolyte. Deze historische stratificatie van het Merovingische klooster tot de barokke kathedraal maakt het een sleutellocatie voor het begrijpen van de evolutie van het religieuze erfgoed in Franche-Comté, tussen het clinisische erfgoed (links met La Chaise-Dieu) en lokale aanpassingen.

Externe links