Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kathedraal van Saint-Jean-Baptiste de Perpignan, gebouwd tussen 1324 en 1509, vervangt een 12e-eeuwse Romaanse kerk, Saint-Jean-le-Vieux, nog steeds zichtbaar op de noordelijke flank. Geïnitieerd onder het bewind van Sanche de Mallorca, terwijl Perpignan de hoofdstad van het koninkrijk was, werd de bouw vertraagd door de zwarte pest (1348) en politieke omwentelingen. De bouw werd pas in de 15e eeuw hervat onder impuls van bisschop Jérôme d'Ocon en architect Guillem Sagrera, die het oorspronkelijke plan om een uniek schip, typisch voor de zuidelijke gotiek, aan te nemen.

De kathedraal werd gewijd in 1509 na 185 jaar bouw en werd in 1602 bisschopszetel. De architectuur combineert massiviteit (18 m breed, gewelven 26 m breed) en soberheid, met lokale materialen: Tet steentjes, stenen, en Baixas steen. Campo Santo (14de eeuw) is een van de oudste van Frankrijk. De kathedraal herbergt ook opmerkelijke retables, zoals die van Notre-Dame-de-la-Mangrana (XVI eeuw), en een orgel waarvan flamboyant gotisch buffet dateert uit de late 15e eeuw.

De Devot-Christus, een 14e eeuws houten beeld uit de Rijn, is een juweel van de kathedraal. Ontdekt in 1952 met relikwieën van 1307, werd het lang vereerd tijdens de Sanch processie tot 1988. De beiaard van 46 klokken (1878), geclassificeerd als Historisch Monument, en de hommel van 1418 (5 ton) benadrukken haar culturele en religieuze rol. Ondanks de diefstal van 80% van de liturgische schat in 2007, blijft de kathedraal een symbool van het Occitaanse erfgoed, vierend in 2024 zijn 700 jaar.

Het kathedraalcomplex omvat ook de kapel van de Devot-Christus (1534), het voormalige bisschoppelijk paleis, en de overblijfselen van Campo Santo, gedeeltelijk gerestaureerd in 1991. De materialen De westerse gevel, geritmd door bakstenen ontlading bogen, illustreert de typische alliantie van de Roussillon tussen eenvoud en robuustheid.

De orgels, waaronder die van Cavaillé-Coll (1854-1857) in een Spaans gotisch buffet, en de barokke altaarstukken (zoals die van Saint Julie de Corse, 1675-1682) getuigen van de artistieke verrijking in de 17e en 19e eeuw. De kathedraal, die werd genoemd als een historisch monument in 1906, vandaag belichaamt zowel een actieve plaats van aanbidding en een grote architectonische erfgoed van Occitanie, gekenmerkt door Catalaanse en mediterrane invloeden.

Externe links