Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De cenotaaf van Charles Baudelaire is een grafmonument van José de Charmoy, ingehuldigd op 26 april 1902 op het kerkhof van Montparnasse in het 14e arrondissement van Parijs. Dit project werd opgedragen om de overleden dichter 25 jaar eerder te eren, maar een artistieke en morele controverse, met name door criticus Ferdinand Brunetière, vertraagde de realisatie ervan. Tot slot was het José de Charmoy, een minder bekende beeldhouwer, die het werk maakte, aangeboden aan de stad. De cenotaph, leeg omdat Baudelaire elders op dezelfde begraafplaats ligt, werd door Anne-Marie Minvielle omschreven als "fantastisch en donker.".

Het publieke abonnement op de financiering van het monument werd in 1892 gelanceerd door Léon Deschamps in La Plume, maar de controverse over de legitimiteit van de eerbetoon aan Baudelaire, beoordeeld "slecht" door zijn critici, verlengde het project voor een decennium. Ondanks de steun van veel schrijvers, waaronder Stéphane Mallarmé en Émile Zola, heeft het aanvankelijke schandaal Rodin belet het project af te ronden. De inauguratie in 1902, onder leiding van Armand Dayot, vond plaats zonder incidenten, in tegenstelling tot angsten. De cenotaph, geclassificeerd als een historisch monument in 2023 en vervolgens in 2025, belichaamt nu het literaire erfgoed en culturele spanningen van de periode.

De abonnementscommissie brengt belangrijke cijfers uit de Franse en internationale literatuur samen, zoals Leconte de Lisle (voorzitter), Paul Verlaine, Anatole France en Joris-Karl Huysmans. Dit monument, gelegen tussen de 26e en 27e divisies van de begraafplaats, nabij de westelijke muur, getuigt van de postuume erkenning van Baudelaire, ondanks de aanvankelijke weerstanden. Zijn stijl, omschreven als donker, weerspiegelt het dichterspoëtische universum, tussen milt en ideaal, terwijl hij de geschiedenis van publieke eerbetoon aan controversiële kunstenaars markeert.

Externe links