Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kelder van Lardimalie, gebouwd in 1902 in Saint-Pierre-de-Chignac door de Bordeaux-architect Ernest Minvielle, werd in opdracht van Jules Honoré Sécrestat, een industrieel en drankontwerper. Dit wijngebouw, ontworpen om wijn te produceren en te behouden, belichaamt de functionele stijl van Minvielle, gekenmerkt door centrale cuveters en technische innovaties (rails, draaitafel, stoomoven). De architectuur, geïnspireerd door de medocaïnekelders, maakt het een model van moderniteit voor het tijdperk.

Jules Honoré Secrestat (1822 In 1875 verwierf hij het Château de Lardimalie en plantte er 36 hectare wijnstokken, waarbij hij lokale rassen (merlot, malbec, sauvignon) koos. Op zijn 80e bouwde hij twee kelders (rood en wit), maar stierf kort na hun voltooiing in 1905.

De wijnkelder werd in 1967 over vijf generaties overgebracht en heeft zijn wijnbouwactiviteit stopgezet, omdat het concurrentievermogen van de wijngaarden Bordeaux of Bergerac te wensen overliet. Het museum werd in 2009 door de familie Mullenheim omgebouwd tot museum en toont instrumenten, archieven en alledaagse objecten, die het landelijke leven en de wijnindustrie van de 19e tot de 20e eeuw illustreren. In 2010 maakte hij een historisch monument, in 2012 behaalde hij het label Tourism & Handicap en in 2015 sloot hij zich aan bij het familienetwerk van Dordogne. Sinds 2021 wordt het beheerd door het Grand Périgueux Tourist Office.

Het museum toont het technische erfgoed van de regio (11 originele eiken vaten, groeven) en sociaal (brieven, foto's). Het roept ook de opkomst op van industriële reclame aan het begin van de 20e eeuw, door de creaties van J.H. Secrestat. De familiearchieven, kadastrale plannen en gemeentelijke documenten vormen een aanvulling op de onthulde bronnen.

De architectuur van de kelder, met zijn twee niveaus en zijn quasi-industriële indeling, weerspiegelt de invloed van Minvielle, bekend om zijn prestaties in de Medoc (zoals in Cantenac Brown). De buitenkant en de cuvier, geregistreerd in 2010, getuigen van dit erfgoed, terwijl het interieur originele kenmerken (huidig water, rollende karren) ontworpen om de productie te optimaliseren behoudt.

Externe links