Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Chartreuse des Dames de Gosnay is een voormalige klooster van Cartuse nonnen, opgericht in 1329 door Thierry d'Hérisson en Mahaut d'Artois. Ze was de eerste vrouwelijke chartress die buiten het Chartreuse-massief in Zuidoost-Frankrijk werd gecreëerd. Zijn kerk, gewijd tussen 1341 en 1342 symboliseerde het verbond tussen het koningschap en de Dauphine, terwijl hij de macht van de gravin van Artois bevestigde. De stichting werd gestabiliseerd dankzij de steun van Jeanne de France (dochter van Mahaut) en Marguerite de Flanders (kleindochter) in de volgende decennia.

In 1346, zes nonnen van Gosnay, uit Brugge, op zoek naar de Chartreuse Sainte-Anne-au-Désert in deze stad. In de 15e eeuw leed het klooster herhaaldelijk schade, waarvoor een grote wederopbouw in de 16e eeuw nodig was. Tijdens de Dertigjarige Oorlog (1636 Het rechtssysteem in de 18e eeuw verergerde zijn financiële moeilijkheden, waardoor een gereduceerde numerus clausus werd opgelegd. Ondanks de afschaffing van de religieuze geloften in 1790 werd de gemeenschap in 1792 verspreid.

De ruïnes van de kerk en de overblijfselen (houtwerken, porteries, muren) werden geclassificeerd als historische monumenten in 1986. Sinds 1997 hebben archeologische opgravingen van de Universiteit van Artois opmerkelijke elementen aan het licht gebracht: een 15e eeuwse Christus met banden (gebroken tijdens de revolutie en in latrines gegooid), Venetiaanse glazen voeten (16e-17e eeuw) gemaakt in Murano, en een dubbel aquaduct zeldzaam voor de tijd. Deze ontdekkingen verlichten de ruimtelijke organisatie van het klooster en het dagelijkse leven van nonnen.

De Chartreuse illustreert de geschiedenis van vrouwelijke Chartreuses, vaak gekoppeld aan de politieke en gezinsstrategieën van lokale aristocraten. Zijn architectuur en archeologische overblijfselen getuigen van zijn religieuze en sociale betekenis, ondanks de verwoesting die door de eeuwen heen is geleden. Vandaag de dag, de site, een gemengde eigendom (privé en publiek), blijft een plaats van geheugen en studie voor historici en archeologen.

Externe links