Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château du Douhet, genoemd in 1250, werd in 1521 verworven door Briard de Vallée, adviseur van het parlement van Bordeaux, die het een tweede woning maakte. Bij zijn dood in 1544 erfde zijn zoon Nicolas, protestants leider tijdens de godsdienstoorlogen. Het landgoed bleef tot 1659 in de familie Vallée, waaronder Claude de Vallée, die het succesvol beheerde na de vroegtijdige dood van haar echtgenoot Charles de La Rochefoucauld. De inventarissen van 1544, 1658 en 1793 bevestigen dat het huidige huis lichaam, ondanks esthetische veranderingen (vensters, dak), dateert uit de 16e eeuw, zonder grote wederopbouw.

In 1659 trouwde Judith de La Rochefoucauld, erfgenaam van de Douhet, met Renaud de Pons de Thors na de tragische dood van haar eerste echtgenoot, Charles Poussard de Lignières. In 1688 werd Renaud in Parijs geïnterneerd en vervolgens verbannen, terwijl Judith en hun dochter Henriette in 1688 vijf maanden gevangenisstraf kregen voor hun ballingschap. Het kasteel werd in 1769 verkocht aan Abbé Pierre-Léonard de Laage, de laatste seigneur van de Douhet. Het werd in 1800 door bankier Mathieu Faure als nationaal bezit gekocht.

In de 20e eeuw verwierf industrieel Jean-François Parfait Damilleville, een luchtvaartaas tijdens de Eerste Wereldoorlog, het kasteel in 1946 en ondernam 25 jaar restauratie om het te redden van de ruïne. Het kasteel, omgebouwd tot een appartement in 2009 na het werken aan privé-appartementen, behoudt belangrijke historische elementen: een 18e-eeuwse koeler in gewelfde kelders, een 16e-eeuwse dovecote (1.916 bouten), en tuinen gevoed door een Gallo-Romeinse aquaduct. De opgravingen van 2023 onthulden muren en latrines genoemd in de inventaris van 1658.

De architectuur van het kasteel, gekenmerkt door een U-huis en een trap met dubbele revolutie, weerspiegelt een stilistische overgang tussen de 17e en 18e eeuw. Het centrale paviljoen, bedekt met leisteen, is omlijst door twee vleugels met een laag dak, terwijl het park, geclassificeerd als een historisch monument in 1969, waterspiegels en de resten van het meer omvat. Ondanks een brand genoemd in 1652 door Monumentum (reconstructie voltooid in 1678), het familiearchief niet genoemd, suggereert wijzigingen in plaats van totale vernietiging. Geregistreerd in 1969 en herzien in 2023, de site combineert middeleeuwse, klassieke en hydraulische erfgoed.

Externe links