Bouw van het kasteel XVe-XVIe siècles (≈ 1650)
Bouwperiode van de behuizingen en torens.
27 mars 1926
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 27 mars 1926 (≈ 1926)
Officiële bescherming van het oude kasteel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Château d'Aigues-Mortes (voormalig) (Box E 15): inschrijving bij beschikking van 27 maart 1926
Oorsprong en geschiedenis
Het Château d'Aigues-Mortes, gelegen in de gemeente Venesmes in de regio Centre-Val de Loire, dateert uit de 15e en 16e eeuw. Dit historische monument behoudt kenmerkende elementen van de defensieve architectuur van deze periode, waaronder een gedeeltelijk bewaard gebleven driehoekige omheining. De noordelijke en oostelijke delen van deze omtrek blijven nog steeds bestaan, terwijl de westelijke courtine is verdwenen. Een ronde toren, doorboord door smalle moordenaars, flankeert de zuidoostelijke hoek van de site. De toegang tot deze toren was via de zuidelijke binnenplaats, en de ingang werd beschermd door een ophaalbrug over de grachten, nu vermist.
De voordeur, in het midden van de hanger, werd verdedigd door een toren waarvan slechts drie kraaien overblijven. Het noordelijke hof werd later vervangen door woongebouwen, waardoor de oorspronkelijke structuur van het kasteel gedeeltelijk veranderde. Deze site, ingeschreven in de Historische Monumenten bij decreet van 27 maart 1926, illustreert de architectonische aanpassingen van de late middeleeuwse forten, waarbij defensieve en residentiële functies worden gecombineerd.
De overblijfselen van het kasteel van Aigues-Mortes, hoewel gedeeltelijk gewijzigd, bieden een overzicht van de fortificatietechnieken die van kracht zijn op het scharnier van de 15e en 16e eeuw. De afwezigheid van de westelijke courtine en de transformaties van de noordelijke courtine weerspiegelen de veranderingen in het gebruik van deze gebouwen, vaak omgezet in woningen na het verlies van hun aanvankelijke militaire rol. De cirkelkoepel, met zijn moordenaars en zijn beschermde toegangssysteem, blijft het meest emblematische element van dit defensieve erfgoed.