Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Alincourt vond zijn oorsprong in de middeleeuwen, met een primitief herenhuis dat in 1488 werd verworven door Pierre Le Gendre, penningmeester van Frankrijk onder Lodewijk XII en François I. De laatste, uit een invloedrijke familie van koninklijke financiers, ondernam belangrijke wederopbouwwerkzaamheden aan het begin van de zestiende eeuw, waardoor het herenhuis werd omgevormd tot een kasteel van baksteen en steen stijl, kenmerkend voor de Renaissance. De opeenvolgende aankopen van fiefs in de omgeving en architectonische veranderingen weerspiegelen haar ambitie en rijkdom, opgebouwd dankzij haar functies als penningmeester van oorlogen en algemene hulp.

Na de dood van Pierre Le Gendre in 1525 verhuisde het landgoed naar zijn neef Nicolas II de Neufville, wiens familie, de Neufville-Villeroy, in de 17e eeuw een nieuwe vleugel toevoegde. Deze lijn, dicht bij de koninklijke macht, markeerde het kasteel van zijn afdruk, met name de bouw van een kapel gewijd aan Saint Eutrope in 1576 en een muur van versterkte behuizing. De transformaties omvatten ook defensieve elementen zoals gecorbelde torens en een dovecote, symbolen van prestige in plaats van militaire noodzaak.

In de 18e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand, onder andere door de graaf van Senozan (1733-1764), daarna door families als Vallière, Bobierre of Bérenger, wiens erfgenamen de religieuze orde van de "Bérengères" stichtten. Alincourt heeft in 1944 een historisch monument voor zijn architecturale complex (kasteel, commons, vestingwerken, dovecote en park) gebouwd, onderging in de 20e eeuw grote restauraties, met name onder de impuls van de Vicomtesse Katherine d'Herbais de Thun in de jaren zeventig. Sinds 2009 is het kasteel gesloten voor het publiek.

De architectuur van het kasteel combineert middeleeuwse elementen (mellonen, gesneden stenen) en Renaissance toevoegingen (steenbak, stenen daziers), met opmerkelijke details zoals een achthoekige traptoren opgestegen door mâchicoulis. De kapel, nuchter maar elegant, behoudt de overblijfselen van de graven van de Neufville-Villeroy, terwijl het park, ooit omsloten door een 100-hectare behuizing, nu slechts drie kanten behoudt. De inventaris na de dood van Pierre Le Gendre, ontdekt ter plaatse, biedt een waardevolle getuigenis van het leven en de bezittingen van deze invloedrijke financier.

Externe links