Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château d'Arthel, vaak ten onrechte verward met het Château d'Apremont vanwege een gemeenschappelijke eigenaar, is een 16e eeuws gebouw volledig gerenoveerd in de 18e eeuw. Gebouwd op de ruïnes van een oud kasteel, het staat op een rotsachtige voorgebergte bij de kerk van Artel, in de Nièvre. Zijn verhaal begon in de 13e eeuw met de familie van Artel, voordat hij in handen kwam van opmerkelijke figuren als Guillaume de Lamonion (1378) of Jean de Chabannes, graaf van Dammartin en broer van de beroemde kapitein van de Ecorcheurs, Antoine de Chabannes. In 1584 voegde Imbert de Paris, de heer van Henri III, twee enorme torens toe aan de noordelijke gevel, kenmerkend voor de Renaissance.

Grote wederopbouw vond plaats in 1722 onder impuls van François Guynet, koningsadviseur, die het huidige gebouw op middeleeuwse funderingen oprichtte. De Fournier de Quincy, verworven in 1754, vergroot het kasteel in de 19e eeuw door het toevoegen van twee vierkante paviljoens. Ondanks het ontbreken van een eigen kapel, het kasteel genoten van een toegewijde ruimte in de parochiekerk, die verdween toen een nieuwe plaats van aanbidding werd gebouwd in 1875. Het landgoed, bekleed met droge grachten en voorzien van een Frans park met terrassen en een doolhof van buxushout, weerspiegelt de aristocratische smaken van de achttiende en negentiende eeuw.

Gedeeltelijk geclassificeerd als historische monumenten sinds 1984, het kasteel behoudt interieurversieringen van de 18e en 19e eeuw, vooral in de noordelijke torens en het centrale huis lichaam. Zijn dovecote, gedateerd 1742, en zijn commons completeren een samenhangend architectonisch ensemble. Privé-eigendom sinds de Revolutie, wordt het doorgegeven aan nobele families zoals de Fournier de Quincy of de Graven van Brondeau. Vandaag de dag blijft er een getuigenis van de architectonische en sociale transformaties van Bourgondië, van de Middeleeuwen tot de moderne tijd.

De wapens van de markies d'Arthel, zichtbaar op de smeedijzeren ingang veranda, herinneren aan de opeenvolgende allianties tussen nobele families (Lamonion, Chabannes, Boutillat). Het kasteel illustreert ook de evolutie van het gebruik: van een middeleeuws fort tot een residentie van plezier, met tuinen ontworpen voor plezier en representatie. De noordelijke terrassen, oranjerie en steegjes van lindebomen geplant rond 1700-1710 onderstrepen deze esthetische en sociale roeping.

De beschermingen onder de historische monumenten bestrijken zowel interieur (van de 18e en 19e eeuw) als buitenkant (gevels, daken, park met zijn vijf terrassen en doolhof). Deze maatregelen behouden een militair, residentieel en landschap erfgoed, kenmerkend voor de grote Bourgondische huizen. Het kasteel, hoewel privé, kan worden bezocht op afspraak, met een overzicht van de kunst van het leven aristocratisch door de eeuwen heen.

Externe links