Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Bailleul, gebouwd tussen 1543 en 1573 door Bertrand de Bailleul, is een zeldzaam voorbeeld van de Italiaanse Renaissance architectuur in Caux. Zijn vierkante plan, prominente paviljoens en sculpturen die kardinaal deugden symboliseren maken het een uniek monument. Bertrand, seigneur van Rufosse, zou koningin Marie Stuart daar in 1561, toen hij terugkeerde naar Schotland na de dood van Francis II. Ongeveer 1550 is niet gedocumenteerd en weerspiegelt de ambitie van een verrijkte edelman, echtgenoot van Catherine de Pietreval.

Het kasteel werd vervolgens doorgegeven aan de erfgenamen van Bertrand, waaronder Nicolas de Bailleul, invloedrijke figuur: adviseur van het Parijse parlement, ambassadeur, provoost van de kooplieden en minister van Staat onder Lodewijk XIII. Beschadigd tijdens de Revolutie, wordt het op korte termijn gerepareerd (afgevuld, vereenvoudigde daken). In de 18e eeuw werden kleine wijzigingen aangebracht, vervolgens gewist tijdens restauraties van de late 19e eeuw, waardoor daken hun oorspronkelijke complexiteit kregen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog herbergt het park een Duitse V1 lanceerplaats. De markiezin Isabella de Bailleul, van Italiaanse oorsprong, ontdekt het project en saboteert de hellingen door schroot daar te begraven, waardoor elke start wordt voorkomen. Deze truc, bekend door het verzet, spaart het kasteel van de geallieerde bombardementen. Na de oorlog werden de hellingen, die niet konden worden verwijderd zonder het gebouw te beschadigen, verborgen onder d'hortensia hagen.

Het Château de Bailleul is een historisch monument in 2010 (kasteel) en 2005 (domein). Het interieur behoudt zeldzame elementen van de Italiaanse renaissance, zoals kernkopplafonds en een trap met dubbele omwenteling. Het park, met zijn beukenuitlijningen en standbeelden, strekt zich uit over een kilometer perspectief, getuige zijn landschapsontwerp van de 18e en 19e eeuw.

De gemeenten, waaronder een koetsschuur en een tiendenschuur, onderscheiden zich door hun houtsculpturen en veters. Het landgoed illustreert zo de architectonische en landschapsontwikkeling gedurende vier eeuwen, waarbij Renaissance erfgoed, klassieke transformaties en opmerkelijke historische anekdotes worden gemengd als zijn discrete maar cruciale rol tijdens de bezetting.

Externe links