Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Balleroy Castle, gebouwd tussen 1625 en 1630 op plannen toegeschreven aan François Mansart, is een juweel van Louis XIII architectuur. Het landgoed werd in 1600 verworven door Jean de Choisy, een wijnhandelaar die verrijkt werd door zijn nabijheid van hoofdinspecteur François d.A. Zijn zoon, Johannes II van Choisy, een raadslid en kanselier van de hertog van Orleans, liet het huidige kasteel bouwen. Getrouwd met een Hurault, een vrouw van brieven dicht bij Marie de Gonzalgue en Lodewijk XIV, droeg hij de meubels en decoraties van hun paleis in Luxemburg na 1665, nog steeds zichtbaar vandaag.

Het kasteel werd vervolgens doorgegeven aan hun zoon, Abbé de Choisy (1644 In 1698/1700 verkocht aan de prinses van Harcourt, werd het landgoed in 1704 een markiesaat voor Jacques de La Cour, wiens nakomelingen het tot de 20e eeuw behouden. Tijdens de revolutie werden twee zonen van de markies geguillotineerd, en zijn dochter, de gravin van Hervilly, ontsnapte aan de dood door een enscenering van waanzin. Het kasteel, in beslag genomen en vervolgens teruggekeerd, bleef in de familie tot 1970, toen Myriam Bénédic het verkocht aan Malcolm Forbes, die daar een ballonmuseum creëerde en een ballonfestival organiseerde.

Het kasteel werd een historisch monument in 1951 en onderscheidt zich door zijn dubbel bewegende trap, zijn Char du Soleil geschilderd door Charles de La Fosse (en niet Mignard), en zijn tuinen ontworpen door Le Nôtre, voltooid in de 20e eeuw door Henri Duchêne. Het park, geclassificeerd sinds 1943, herbergt ook gemeenten die door Forbes in musea zijn veranderd. Onder zijn illustere bezoekers inspireerde Marcel Proust zich voor het château de Guermantes op zoek naar verloren tijd, terwijl keizerin Eugénie een schilderij bezat van graaf Albert de La Cour, 19e eeuwse dierenschilder die op de site woonde.

Balleroy belichaamt de Grote Eeuw: een lokale rode schist, Caen stenen kettingen, d'ardoise daken, en een centraal paviljoen geflankeerd door twee vleugels. Het hof van eer, omlijst door vierkante paviljoens en guerilla's, opent naar een uitzicht gemarkeerd door een steeg, een zachte helling, en boxboards. Het naburige dorp werd zelfs verplaatst om dit uitzicht te creëren, wat de esthetische ambitie van Mansart weerspiegelt. Tegenwoordig combineert het kasteel historisch erfgoed en luchtvaartcollecties, erfgoed van Forbes.

De gracht, de Franse tuinen en het interieur (woonkamer met parketvloeren, portretten van de familie Orléans) zijn beschermd. De site, altijd privé, bestendigt een geschiedenis die adel, diplomatie en technische avant-garde combineert, van 17e eeuwse literaire beurzen tot moderne heteluchtballonnen.

Externe links