Verwerving door Pierre de Louvain vers 1445 (≈ 1445)
Reconstructie of revisie van het kasteel gestart.
XVIe siècle
Grote renovaties
Grote renovaties XVIe siècle (≈ 1650)
Kapel en gebouw wordt herbouwd.
1918
Gedeeltelijke vernietiging
Gedeeltelijke vernietiging 1918 (≈ 1918)
Schade veroorzaakt door bombardementen.
13 juillet 1926
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 13 juillet 1926 (≈ 1926)
Officiële bescherming van de ruïnes.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Pierre de Louvain - Heer en eigenaar
Het kasteel werd omstreeks 1445 gekocht en vernieuwd.
Oorsprong en geschiedenis
Het kasteel van Berzzy-le-Sec is een oud kasteel waarvan de oorsprong dateert uit de 14e of 15e eeuw, met grote veranderingen in de 16e eeuw. De gemeente ligt op de grens van Bernoy-le-Château, Aisne. Zijn ruïnes, geclassificeerd als historische monumenten in 1926, illustreren een vierhoekige behuizing geflankeerd door torentjes, typisch voor middeleeuwse defensieve architectuur.
Het kasteel werd omstreeks 1445 verworven door Pierre de Louvain, de heer die zijn reconstructie of reshuffle ondernam. Het gebouw, georganiseerd rond een centrale binnenplaats, had belangrijke verdedigingselementen: een derde-puntsdeur met een mâchicoulis, een eggenschaar en een ophaalbrugsysteem. Een 16e-eeuwse kapel, gewelfd in dogische kruisen, beschermd symbolisch de ingang, terwijl een oosters gebouw, beter bewaard gebleven, bewaarde sporen van rechthoekige ramen later toegevoegd.
De stroomresten onthullen een 40 × 50 meter behuizing, met hoekkoepels en uitlopers die de structuur versterken. De noordkant, nu uitgestorven, contrasteerde met de oostkant, bewaard. Een binnenplaats, waarvan er alleen sporen overblijven, lag voor het kasteel, geconfronteerd met mogelijke aanvallen. Een gebeeldhouwd medaillon, dat gedeeltelijk wapenschild vertegenwoordigt (drie tweeling te senestreren), kwam uit het kasteel en is nu bewaard gebleven in het museum van Soissons.
De architectuur van het kasteel combineert middeleeuwse kenmerken (mâchicoulis, assommoir, sloten) en renaissants (tengere ramen, versierde kapel). Materialen, zoals zorgvuldig aangebracht kalksteen, benadrukken de zorg om het te bouwen. De schade die in 1918 werd geleden bevroor de site in een staat van ondergang, wat een ruwe getuigenis van zijn architectonische evolutie over bijna vijf eeuwen.
Archeologische en historische studies, waaronder die van Jean Mesqui en Christian Corvisier, hebben zijn geschiedenis gedocumenteerd. Het kasteel illustreert de transformatie van seigneuriële woningen in Île-de-France en Picardie, tussen defensieve en residentiële functies. Zijn classificatie onder historische monumenten in 1926 maakte het behoud van zijn overblijfselen mogelijk, nu toegankelijk bij de Romaanse kerk van Bertzy-le-Sec.
