Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Bity, gelegen in Sarran in Corrèze, heeft zijn oorsprong in de zestiende eeuw, maar het werd volledig herbouwd in het begin van de zeventiende eeuw na te zijn vernietigd door brand in 1579 tijdens de oorlogen van religie. De reconstructie werd geïnitieerd door Pierre Dupuy, adviseur bij Tulle Presidual, en het landgoed bleef in zijn familie tot 1746. Op die datum liet Roch Dupuy, seigneur-curé van Darazac, hem na aan zijn neef Jean Gabriel Martin La Selve, die in 1749 voor zijn diensten anocheerde. Selve's familie hield het kasteel tot 1843, alvorens zich te vestigen in het Château de la Gâne.

In de 20e eeuw werd Bity Castle een woonplaats voor prominente persoonlijkheden. Volgens een hardnekkig gerucht woonde Leon Trotski er tussen juli 1933 en juni 1935 onder leiding van William-Noël Lucas-Shadwell, een voormalige Britse kolonel en archeoloog, die toen eigenaar was van het pand. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende het kasteel als toevluchtsoord voor weerstanden voordat het werd omgevormd tot een ziekenhuis. Deze gebeurtenissen voegen een historische en politieke dimensie toe aan het monument.

In 1969 werd het kasteel overgenomen door Jacques en Bernadette Chirac, die het op 3 april van hetzelfde jaar als historisch monument beschouwden. Deze indeling maakte het herstel met overheidssteun mogelijk. Jacques Chirac, toen minister van Buitenlandse Zaken, gebruikte deze plaats als tweede woonplaats en ontving zelfs Chinese president Jiang Zemin in 1999. Ondanks controverse over het onderhoud en de kosten voor de staat, blijft het kasteel een symbool van de recente Franse politieke geschiedenis.

Het kasteel bestaat uit 17e-eeuwse rechthoekige huizen, geflankeerd door vier vierkante torens met scauguetten. Twee 18e-eeuwse paviljoens omlijsten een terrasvormige binnenplaats, die uitkomt op een tuin. Deze elementen weerspiegelen stilistische veranderingen tussen de twee eeuwen van de bouw en bezetting van het landgoed.

Bity Castle staat ook centraal in de discussie, met name over de financiering en het gebruik ervan. In 2011 bleek uit een onderzoek dat het toezicht de staat 420.000 euro per jaar kostte, terwijl Jacques Chirac het slechts één keer per jaar betaalde. Desondanks behoudt de site een onmiskenbaar erfgoed en historische waarde, wat de banden tussen macht, architectuur en collectief geheugen illustreert.

Externe links