Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Blossac, gelegen in Goven in Ille-et-Vilaine, vindt zijn oorsprong op land dat behoort tot de 12e eeuwse Lord Belozac, waarvan de naam, vervormd door gebruik, markeerde de plaats. Blossac's achtervoegsel -ac roept een Gallo-Romeinse afdaling op, typisch voor Bretonse toponymy. Het landgoed, aan de samenvloeiing van de Meu en Vilaine, vormt een eiland dankzij een kanaal dat deze stromen verbindt, een strategische en pittoreske site die vaak vatbaar is voor overstromingen, zoals blijkt uit de 20e eeuwse verslagen waarin het kasteel "omringd door de wateren" wordt beschreven tijdens grote overstromingen.

Het huidige kasteel werd opgericht door Louis de La Boudonnaye, seigneur van Coëtion en adviseur van het parlement van Bretagne, na zijn aankoop van de grond in 1671. Het verving een 15e eeuws herenhuis, waarvan een torentje overblijft. In de 18e eeuw breidden belangrijke werken het landgoed uit: het gebouw van de kapel (gezegend in 1769) en een aangrenzende vleugel, evenals de centrale poort van de oostelijke gevel, gedateerd 1760. De architectuur, typisch voor de periode, combineert een centraal gebouw met vier overspanningen, twee prominente paviljoens en laterale vleugels die een hof van eer afbakenen. Een bijzonder kenmerk is de twee holle torens en de bibliotheekpanelen, die afkomstig zijn van het Julien Hotel in Parijs.

Eigendom van de familie La Boudonnaye tot de 19e eeuw, het kasteel vervolgens doorgegeven aan hun nakomelingen, de Gosset de La Rousserie, door vrouwelijke alliantie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij achtereenvolgens bezet door Duitse, Amerikaanse en Franse troepen. In 1957 werd een historisch monument gebouwd voor zijn gevels en daken, zijn landgoed (park, gemeente, gangpaden) werd beschermd in 2019. In januari 2025 verwoestte een vloed een deel van zijn interieurs, en herinnerde aan zijn kwetsbaarheid voor de grillen van nabijgelegen rivieren.

Het architectonische ensemble, gefotografeerd tussen 1900 en 1920 door Gustave William Lemaire, illustreert de evolutie van een seigneuriële residentie op een plek vol geschiedenis, waarbij middeleeuws erfgoed (de 15e eeuwse toren), classicisme van de 17e-15e eeuw, en sporen van moderne conflicten. Het park en de ligging van de rivier maken het een emblematische site van Bretonse erfgoed, nog steeds bewoond door de erfgenamen van de eerste eigenaren.

Externe links