Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Cheffontaines, gelegen in Clohars-Fouesnant in Finistère, is gebouwd in de achttiende eeuw door de markies de Cheffontaines, familie van Penfentenyo. De architectuur neemt het model van de malouinières, verrijkt met twee grote zijpaviljoens (kapel en bibliotheek). Het landgoed omvat een park ontworpen aan het einde van de 18e eeuw, met een vijver, nu vermeld met opmerkelijke tuinen. Het kasteel is gedeeltelijk onafgemaakt bij de Revolutie, de stallen en paviljoens die gepland zijn in de buurt van de grachten worden nooit gerealiseerd.

== Geschiedenis ==Het kasteel werd tijdens de Revolutie als nationaal eigendom verkocht aan verschillende opeenvolgende eigenaren, waaronder Paul Célair Damiguet de Vernon (oorspronkelijke koper) en Aimé-Désiré Calloch de Kérillis, burgemeester van Clohars-Fouesnant van 1821 tot 1823. In 1834 installeerde Étienne Le Bourhis een blauwe fabriek in Pruisen. Penfentenyo's familie kocht het landgoed in 1860. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontsnapte het kasteel aan Duitse vorderingen dankzij de Zwitserse nationaliteit van de Markiezin, maar zijn beuken steeg werd neergeschoten om een landingsbaan te ontwikkelen (nooit gebruikt).

Het kasteel was een historisch monument in 1928 en werd gedeeltelijk geclassificeerd in 1958, terwijl het park werd beschermd in 1959. Een lokale legende roept de groep honden van markies Jonathas I van Penfentenyo op, verlaten aan honger tijdens zijn emigratie, inspirerend het gezegde "Hurler als de honden van Cheffontaines." Het landgoed behoudt sporen van zijn feodale geschiedenis: het centrale huis is afkomstig van het oude kasteel van Kergoat, ontmanteld in 1594, terwijl de materialen van Bodigneau (een ander fort van de Penfentenyo) werden gebruikt voor de bouw in de 18e eeuw.

De huidige architectuur combineert klassieke elegantie en defensief erfgoed, met grachten en een aangelegd park. Het park is zeldzaam, 1,7 km oprit soorten, herplant in de jaren 1950, herinneren aan zijn verleden prestige. Vandaag, een privé-eigendom, illustreert het kasteel de evolutie van een Bretonse seigneury in Marquisat, gekenmerkt door revolutionaire omwentelingen en economische aanpassingen (Prussia blue industrie).

Externe links