Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Domeyrat, gelegen in de gemeente Domeyrat in Haute-Loire, vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw met de familie van Papabeuf. De eerste schriftelijke vermelding van Stephen de Papabeuf dateert uit 1114, terwijl het kasteel werd geciteerd tussen 1250 en 1260 in een volkstelling van de vazalen van Alphonse de Poitiers. De familie behield het landgoed tot 1348, de datum van de waarschijnlijke uitsterving, misschien door de zwarte pest. Na een periode van overgang gekenmerkt door veranderingen van eigenaars (Pierre de Montaigut in 1368, Catherine de Châteauneuf in 1375), het kasteel doorgegeven in de handen van Langheac in 1387, met Pons de Langheac als eerste erkende heer.

Onder de impuls van Jean de Langheac, Senechal d'Auvergne, en zijn vrouw Marguerite Gouges de Charpaigne, werd het kasteel grondig gerenoveerd tussen 1431 en 1435. Deze tweede constructeur transformeert het gebouw in een vierhoekige kerker-residence, typisch voor de late middeleeuwse militaire architectuur. De familie van Langheac bleef eigenaar tot 1619, toen Françoise de Langheac, de laatste erfgename, het landgoed door het huwelijk naar de Rochefoucauld overdroeg. De laatste vergrootte het kasteel in 1591, maar de site werd geleidelijk verlaten in de 17e eeuw, voordat verkocht in 1656 aan Christophe de Beaune.

De Franse Revolutie markeert een dramatisch keerpunt voor Domeyrat. Het landgoed, verdeeld tussen de gemeenten Domeyrat, La Chomette en Montclard, werd in 1794 ontmanteld en verkocht in percelen tussen 1793 en 1795. Het Conseil Général de la Haute-Loire kocht de ruïnes, die in 1983 als historisch monument werden geclassificeerd, na eeuwenlang verlaten en van hand veranderd te zijn. Sinds 2018 beheert de Domeyrat Reinvented Association de site via een emfyteotische huurovereenkomst, die de restauratie en animatie garandeert, in samenwerking met architecten die gespecialiseerd zijn in erfgoed.

Het kasteel onderscheidt zich architecturaal door zijn rechthoekige kerker, geflankeerd door vier ronde torens, een zeldzaam model van een kerker met kantons. Twee torens behouden opmerkelijke muurschilderingen: jachtscènes en 16e eeuwse arabesken in de ene, religieuze motieven vanaf het begin van de 17e in de andere. In een studie die in 2007 in de Cahiers de la Haute-Loire werd gepubliceerd, wordt het belang van dit soort gebouwen benadrukt als een geslaagd voorbeeld. De opgravingen onthulden ook een systeem van terracotta pijpen, waarschijnlijk gekoppeld aan een tank.

Externe links