Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Gontaud-de-Nagaret heeft zijn oorsprong in de seigneury van Gontaud, die al in de 13e eeuw werd bevestigd. Gontaut's familie, toen de Melets, waren de eerste bekende heren. In 1473, na de Honderdjarige Oorlog, bestaat er nog geen kasteel op de site. Tussen 1473 en 1495 kreeg Johannes III van Melet toestemming van koning Karel VIII om de seigneurie te verlossen en liet het huidige gebouw bouwen. Dit kasteel, aanvankelijk bescheiden, wordt een strategische kwestie tijdens religieuze en politieke conflicten.

Tijdens de godsdienstoorlogen in 1580 werd het dorp Gontaud geplunderd en verbrand door de koninklijke katholieke troepen van Marshal Gontaud. Alleen het kasteel, eigendom van de baron van Cancon (Jean de Montferrand), een adellijke katholiek, wordt gespaard. De volgende dag werd hij bezet door de soldaten. De lokale bevolking wordt afgeslacht, wat het geweld van deze periode illustreert. Het gebouw, al kwetsbaar, overleeft dankzij zijn seigneuriale status.

In de 17e eeuw, tijdens de Fronde (1652), werd Gontaud opnieuw geplunderd door de troepen van de markies de Biron. Nogmaals, het Château des Montferrand is bewaard gebleven, maar de gemeenschap moet een losgeld betalen in granen (haver en gerst) om de vernietiging ervan te voorkomen. Na de Montferrands kwam het kasteel in handen van de families Luppe d'Arblade (1661), daarna Bacalan (1694), die de eerste bekende reparaties uitvoerden.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: in 1793 werd het eigendom van de familie Pellet (toen eigenaar) in beslag genomen, en het kasteel werd geveild aan Marguerite Degalz, weduwe Martineau. Hij bleef in deze familie tot 1914, toen hij werd gekocht door Armand de Gontaut-Biron, markies de Gontaud. Bij gebrek aan onderhoud stortte de kleine noordelijke toren echter in in 1949, wat resulteerde in een deel van het woonhuis.

Sinds 1955 hebben meerdere eigenaren elkaar opgevolgd zonder grote restauraties tot 1997, toen een bouwcampagne werd gelanceerd onder leiding van Denis Boullanger, een erfgoedarchitect. In 2007 stortte de helft van het huis in 1949 in elkaar. Het is een historisch monument sinds 1958 en vandaag getuigt van een turbulente geschiedenis, tussen conflict, verwaarlozing en wedergeboorte.

Externe links