Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de la Devèze, gelegen in de gemeente Quissac in de Gard (Occitanie), vindt zijn oorsprong in een agrarische activiteit bevestigd uit de veertiende eeuw. Oorspronkelijk was het landgoed een boerderij genaamd Mas de Villasses, verbonden aan de seigneury van Saint-Nazaire-des-Gardies. In 1375 wordt in een wet al melding gemaakt van het fokken en inloggen van schapen op deze gronden. In de 15e eeuw gaf de familie Devèze, boeren gespecialiseerd in pastoralisme en textielproductie (wolkkaart), zijn naam aan de plaats. Het landgoed, gelegen aan de grens tussen katholieke en protestantse gebieden tijdens de Religieoorlog, veranderde meerdere malen van hand: in 1660 overgenomen door Hercule Duranc de Vézenobres, vervolgens doorgegeven aan de Graven van Banne d'Avéjan door alliantie.

In de 18e eeuw veranderde de familie Fesquet de boerderij in een secundaire residentie, toen een boerderij, die de huidige architectuur van het kasteel vorm gaf en het park ontwikkelde. Het landgoed bleef in deze familie tot de 20e eeuw, voordat het overging naar de Amidieu du Clos (van de jaren zeventig), daarna naar de Ducastel in 1997. Het kasteel, nog privé eigendom, inspireerde de naam van een wijk van Quissac gebouwd op zijn oude land. De strategische ligging, tussen het Coutach Massif en de Vidour, maakt het een getuige van de agrarische en sociale dynamiek van de regio, van de middeleeuwen tot de hedendaagse tijd.

De bouw van het huidige kasteel, gericht op het oosten-westen, omvat elementen uit de 19e eeuw, als een begraven cistern toegeschreven aan het advies van Abbé Paramelle, bekend om zijn hydraulische werken. De oudste noordelijke vleugel herbergt een gewelfde ontvangstruimte en een monumentale trap, terwijl de zuidvleugel en de cuvege (vine gebouw) dateren uit het begin van de 19e eeuw. De term Devèze, afgeleid van de Latijnse defensum (beschermde zone), roept zijn verleden van gereglementeerde weide, typisch voor de Midi de la France. Vandaag de dag, het landgoed, niet toegankelijk voor het publiek, behoudt zijn agrarische karakter en historische landschap.

Externe links