Bouw van het kasteel vers 1657 (≈ 1657)
Op bevel van Sébastien Sérézin, burgemeester van Lué-en-Baugeois.
1662
Stichting van de Kapel
Stichting van de Kapel 1662 (≈ 1662)
Gelegen achter het hoofdhuis.
début du XIXe siècle
Wijziging van eigendom
Wijziging van eigendom début du XIXe siècle (≈ 1904)
Einde van bezit door de Serezin familie.
17 avril 1986
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 17 avril 1986 (≈ 1986)
Bescherming van gevels, daken en interieurdecoraties.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevels en daken van het kasteel, alle gebouwen van bijgebouwen en de boerderij; kapel en bron; volgende kamers met hun interieur: grote woonkamer en kleine woonkamer, eetkamer, kantoor; keukensteen moestuin (cad. A 508, 509): toegang op bestelling van 17 april 1986
Kerncijfers
Sébastien Sérézin - Sponsor en eerste eigenaar
Burgemeester van Lué-en-Baugeois, raadslid en voormalig president.
Oorsprong en geschiedenis
Het Château de la Perraudière, gelegen in Lué-en-Baugeois in Maine-et-Loire, is een gebouw gebouwd rond 1657 door Sébastien Sérézin, burgemeester van de gemeente en voormalig voorzitter van de Angers verkiezing. Dit kasteel, typisch voor 17e eeuwse architectuur, bestaat uit een centraal huis lichaam geflankeerd door twee vleugels, waarin een binnenplaats van eer bekleed met gemeenten, stallen en huizen voor de bedienden. Een kapel, opgericht in 1662, en een boerderij completeren dit coherente architectonische ensemble, dat de sociale status van de sponsor weerspiegelt.
Het landgoed bleef in de familie Sérézin tot het begin van de 19e eeuw, gedurende welke tijd het verschillende wijzigingen en verbeteringen door de opeenvolgende eigenaren ervaren. Het kasteel behoudt opmerkelijke decoratieve elementen, waaronder 18e-eeuws houtwerk in de grote woonkamer en een Lodewijk XVI stijl eetkamer. Een historisch monument in 1986 omwille van zijn gevels, daken, kapellen en interieurdecoraties, blijft vandaag de dag een privé-eigendom dat niet voor het publiek toegankelijk is.
Het hele kasteel, met inbegrip van zijn bijgebouwen (metalworks, putten, stenen tuin) en zijn buitenruimtes, illustreert de typische organisatie van een landelijke seigneury in Anjou. De kapel, gelegen achter het huis, en de aangrenzende landbouwgebouwen getuigen van de economische en sociale autonomie van deze landgoederen in de moderne tijd. De wettelijke bescherming van 1986 heeft betrekking op zowel externe structuren als emblematische interieurs, zoals het kantoor of de salons, waardoor een architectonisch en decoratief erfgoed dat representatief is voor de regio behouden blijft.