Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Latour is een fort in de gemeente Marnhagues-et-Latour in het departement Aveyron (regio Occitanie). Gebouwd op een rotsachtige uitloper met uitzicht op de rivier de Sorgues, illustreert het middeleeuwse verdedigingsarchitectuur met zijn kerkers, scauguettes en ronde paden. Zijn geschiedenis dateert ten minste uit de tiende eeuw, zoals blijkt uit notariële handelingen waarbij lokale heren en opeenvolgende nobele families betrokken zijn.

In 957, Sénégonde, een lokale figuur, gaf een deel van de seigneury op aan Froutaire, bisschop van Cahors, en zijn broer Bernard Aton II, burggraaf van Albi en Nîmes. Deze overdracht markeert de verankering van het kasteel in regionale energienetwerken. Door de eeuwen heen gaat het fort in handen van verschillende aristocratische lijnen, waaronder de familie van La Tour (XI-14de eeuw), geciteerd om zijn vrome gaven en huwelijksbanden. Gago de La Tour, in 1133, verliet zo land in Sylvanes Abbey om zijn vaders zonden te verlossen.

In de 15e eeuw werd het pand verworven door de familie van Roquefeuil-Versols, die het tot het midden van de 17e eeuw bewaarde. Jean de Roquefeuil (aangehaald in 1426) en zijn nakomelingen, zoals François (1535) of Fulcrand (Londen Baron in 1609), markeren deze periode met strategische vakbonden en erfgoedoverdracht. In 1601 gaf Louis de Roquefeuil het landgoed uiteindelijk op aan zijn neef François, voordat Bonalds familie eigenaar werd tot aan de Revolutie.

Het kasteel, gekenmerkt door zijn L-huis lichamen en zijn cirkelboog, herbergt opmerkelijke elementen zoals een 16e eeuws geschilderd plafond en een gereconstitueerde nonnencel. Sinds 1991 is de gemeente eigenaar van het kasteel en organiseert, samen met de vereniging van de Vrienden van Latour, bezoeken en restauraties. In februari 2024 werd hij gedeeltelijk geklasseerd in de historische monumenten, en nu is hij getuige van bijna een millennium van woekergeschiedenis.

Architectureel combineert de site residentiële en defensieve functies, met geminieerde arcaderamen en moderne (gîtes) voorzieningen. De recente inscriptie onderstreept de waarde van het erfgoed, maar verankert zijn rol in de toeristische en culturele ontwikkeling van Aveyron. Historische bronnen, zoals de werken van Hippolyte de Barrau (1853), documenteren het belang ervan in de seigneuriale dynamiek van de Rouergue.

Externe links