Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Lavardens ontstond in de 12e eeuw, met een eerste vermelding in 1140 als middeleeuwse vesting onder controle van de Graven van Fezensac, en vervolgens Armagnac. Johannes I van Armagnac maakte hem zijn woonplaats aan het begin van de 15e eeuw, waar hij zijn archieven vestigde en zijn vrouw Odile van Goth daar zag sterven. Na de val van de Armagnac in 1473 werd het door Karel I van Armagnac bevocht kasteel uiteindelijk ingenomen door de koninklijke troepen in 1496, waarna het werd verlaten tot zijn ondergang.

In de 17e eeuw begon Antoine de Roquelaure, dicht bij Henri IV, zijn reconstructie vanaf 1620 op middeleeuwse funderingen, met architecten Pierre Souffron en Pierre Levesville. De dood van Roquelaure in 1625 en een epidemie van de pest in 1653 onderbrak het werk, waardoor het kasteel onafgemaakt. In 1752 verkocht aan de Marquis de Mirabeau, toen in 1765 aan de familie Pins, was het loti in mede-eigendom in 1852 voordat viel in ruïnes, het dak zonk in 1923.

Het kasteel werd in 1957 door lokale tegenstanders, waaronder Vincent Steux, als historisch monument geclassificeerd. De restauratie, geïnitieerd door vrijwilligers van de Club du Vieux Manoir en ondersteund door de staat vanaf 1970, maakt het mogelijk om er vandaag tentoonstellingen te organiseren. Het gebouw combineert middeleeuwse overblijfselen (verhaal gewelfd, moordlustig) en renaissance elementen (toeren, balkons), met een panorama van de vallei.

De architectuur combineert een grote rechthoekige body en niet-defensieve vierkante torens, ontworpen voor plezier. Zeventien kamers op de verdiepingen hadden stenen en kalksteen bestratingen met verschillende patronen. De klokkentoren van de huidige kerk, voormalige middeleeuwse kerker, herinnert aan de militaire oorsprong van de site. De westelijke gevel, met zijn stammen en corbellaties, illustreert een zeldzame technische prestatie voor de periode.

De restauratie onthulde sporen van de twee grote fasen van het kasteel: het 13e eeuwse fort, met zijn gewelfde kamers in een wieg, en de onafgemaakte Renaissance residentie. Het werk van de 20e eeuw, geleid door liefhebbers, liet toe om de structuur te stabiliseren en de contrasterende geschiedenis te benadrukken, tussen seigneuriale macht, verval en erfgoed renaissance.

Externe links