Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Médavy werd in de 12e eeuw opgericht als een bolwerk van het hertogdom Normandië, eigendom van de barons du Merle, waaronder Foulques du Merle, Marshal de France in 1302. De middeleeuwse vesting werd waarschijnlijk verwoest tussen 1417 en 1449 tijdens de Honderdjarige Oorlog. Kort daarna kwam het landgoed in de Rouxel familie, die het voor bijna 250 jaar bewaarde. Een eerste kasteel wordt herbouwd, en de Orne baan wordt omgeleid om de gracht te voeden, het verhogen van de grond van 1,5 tot 2 meter.

Aan het begin van de zeventiende eeuw won de Rouxel familie, Henri IV, de titel van Baron en het ambt van gouverneur van Argentan. In 1598 trouwde Françoise Rouxel met Antoine Osmond. Aan het einde van de 17e eeuw werd het kasteel tijdelijk verlaten ten gunste van het kasteel van Grancey in Bourgondië. Jacques-Léonor Rouxel de Grancey, Marshal van Frankrijk in 1724, gebouwd tussen 1704 en 1725 het huidige gebouw, geïnspireerd op de klassieke architectuur van Mansart, met een centraal paviljoen en twee vleugels omlijst door enorme paviljoens.

In 1754 werd het kasteel overgenomen door Pierre Thiroux de Montegard, een algemene boer en eerste bediende van Lodewijk XVI. Hij voegde een grote trap toe, commons, een dovecote, en liet het land in 1769 oprichten. De Revolutie dwong de familie in 1789 in ballingschap: het meubilair werd verspreid in 1794, en het kasteel bleef onbewoond tot 1812, toen het werd verkocht voor schulden. De erfgenamen scheren dan de overblijfselen van het oude Château Rouxel, met behoud van alleen de keuken en twee torens (Sint-Johannes en Petrus).

In de 19e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand: Madame de la Roque herstelde het in 1820 en in 1867 bracht de gravin van Mausson het landgoed op 325 hectare. In 1919 werd het gekocht door Henri de Peyerimhoff, industrieel en lid van het Instituut, die er regelmatig woonde. Gered in 1944 werd het kasteel in 1975 verkocht aan Maurice Rey, die het in 1976 voor het publiek opende en herstelde, tegengehouden door de storm van 1999. Sinds 2005 zijn de gevels en daken opnieuw ingericht, en de interieurs zijn vervangen voor bezoeken.

De hedendaagse architectuur mengt middeleeuwse overblijfselen (duiven, Sint-Johannes en Sint-Pieterstorens) met een lichaam van 18e-eeuwse klassieke huizen. Het kasteel, beschermd door de Historische Monumenten sinds 1926 (registratie) en 1989 (gedeeltelijke classificatie), herbergt 18e-eeuwse meubellounges, portretten van eigenaren (één van Van Loo) en een verzameling oude kaarten. De tuinen, vermeld in de pre-inventaris van opmerkelijke tuinen, omvatten linden steegjes en een dovecote tentoongesteld Afrikaanse kunstwerken.

Gedeeltelijke vernietiging: In de nacht van 24-25 september 2025 vernietigde een brand twee derde van het kasteel, wat een tragisch keerpunt in zijn millenniumgeschiedenis markeerde.

Externe links