Middeleeuwse oorsprong XIIe siècle (≈ 1250)
Eerste vermelding van een versterkte boerderij.
Fin XVIe siècle
Reconstructie van de renaissance
Reconstructie van de renaissance Fin XVIe siècle (≈ 1695)
Toevoeging van ronde torens en goed.
11 mars 1935
Historisch monument
Historisch monument 11 mars 1935 (≈ 1935)
Officiële registratie van beschermde voorwerpen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Château de Montgarnaud : inschrijving bij bestelling van 11 maart 1935
Kerncijfers
Prévôt de Saint-Benoît - Oorspronkelijke eigenaar
Bezit de oude boerderij voor de wederopbouw.
Francis Pérot - Lokale historicus (XIXe s.)
Bestudeerde de heren van het kasteel (1888).
Oorsprong en geschiedenis
Het Château de Montgarnaud, gelegen in Parnac in Indre (Centre-Val de Loire), is een monument uit de 12e en 16e eeuw. De beschikbare bronnen vermelden verschillende architectonische elementen, waaronder een vierkante toren, grachten, een stenen brug en twee latere ronde torens. Eens werd een dovecot, met een lantaarn met acht gebogen openingen, gebruikt als duivecot, terwijl een 16e-eeuwse put vandaag de dag blijft.
Volgens de archieven behoorde het kasteel oorspronkelijk tot de provoost van Saint-Benoît en werd het aan het eind van de zestiende eeuw herbouwd. De huidige structuur, geclassificeerd als Historisch Monument sinds 1935, combineert middeleeuwse kenmerken (duiven, vierkante toren) en Renaissance toevoegingen (rond torens, goed gedecoreerd). De documenten van de 19e eeuw, zoals die van Francis Pérot (1888), roepen zijn opeenvolgende heren op, maar weinig precieze details van hun identiteit of handelingen zijn toegankelijk.
De bronnen wijzen op een geografische verwarring: sommige referenties plaatsen het kasteel in Neuvy (Allier, Auvergne-Rhône-Alpes), terwijl de officiële gegevens (Mérimée database) het duidelijk plaatsen in Parnac (Indre, Centre-Val de Loire). Deze dualiteit kan historische fouten of homoniemen tussen gebouwen weerspiegelen. De site, gedeeltelijk open voor het bezoek, behoudt een defensief en residentieel karakter, typisch voor Bourbonese en Berrichonne genthomières.
