Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Saint-Pierre-Eglise is een 18e-eeuwse residentie in de Manche, Normandië. Het vervangt een renaissance herenhuis gebouwd na de brand van 1594, zelf ter vervanging van een 16e eeuwse "sterke ophaalbrug huis." Het huidige kasteel, gebouwd tussen 1730 en 1758 door Bon Hervé Castel, markies de Saint-Pierre-Eglise, volgt de plannen van ingenieur Nicolas Blondel. De sobere gevels, het Franse park en de bijgebouwen omvatten overblijfselen van eerdere tijdperken.

In de 16e eeuw had John de Clamorgan, Saksische heer, een fort omringd door gracht bij de kerk. In 1575 ging de seigneury over naar Richard Castel, vervolgens naar zijn zoon Nicolas, wiens renaissancehuis in 1594 werd verbrand tijdens de godsdienstoorlogen door Jean de Raffoville, leader. Nicolas Castel, een supporter van Hendrik IV, kreeg reparatie en herbouwde het herenhuis met zijn vrouw Jeanne de Couvert. Dit herenhuis, gedeeltelijk gesloopt in de 18e eeuw, blijft in de hedendaagse gemeenschap.

Het huidige kasteel is gebouwd door Bon Hervé Castel tussen 1730 en 1758, rond het bezit van muren en lanen in de ster. Charles-Irénée Castel de Saint-Pierre, een filosoof die bekend staat om zijn eeuwigdurende vredesproject, wordt daar geboren en blijft er vaak. Het landgoed kwam vervolgens in handen van de Érard families van Belisle en Leviconte de Blanky, die aanpassingen maakten, zoals de toegangspoort van het Château d'Écausseville na de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens de twee wereldoorlogen werd het kasteel zwaar beschadigd. In 1914-1918 diende hij als militair ziekenhuis. In 1939-1945 bezetten de Duitsers, bombardeerden blokhuizen in het park en stalen kunstwerken, terwijl de Amerikanen tijdens de bevrijding 450 havenarbeiders huisvesten, die het terrein erg verlaten. De restauratie van Hubert de Blanky duurde vijftien jaar. Marquis Gérard de Blanky en zijn vrouw bezitten ze vandaag en openen het landgoed voor bezoeken en ruimteverhuur.

Het kasteel wordt architecturaal onderscheiden door zijn 46 meter rechthoekige behuizing, zijn centrale front-body gebeeldhouwd (Leviconte Arms of Blanky en Choiseul-Daillecourt), en het interieur gekenmerkt door een smeedijzeren trap en een grote veelhoekige woonkamer met Regency houtwerk. Het park, omgeven door muren doorboord met vier kardinaaldeuren, behoudt historische steegjes en eeuwenoude soorten. Een ondergrondse tunnel zou ooit het kasteel verbinden met de kelders van de binnenplaats van Inthéville in Fermanville.

Gedeeltelijk beschermd sinds 1930, het kasteel heeft zijn gevels, paviljoens, hof van eer en gronden geregistreerd in 1970. Zijn geschiedenis weerspiegelt de politieke en sociale omwentelingen van Normandië, van de godsdienstoorlogen tot de bevrijding, tot de Franse Revolutie, waar zijn eigenaren, zoals Markies Bon Paul Jacques Érard de Belisle, werden vervolgd vanwege hun adel. Het Leviconte de Blanky, de laatste eigenaren, bewaarde dit erfgoed ondanks de levendigheden van de twintigste eeuw.

Externe links