Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Saint-Point, gelegen in Saône-et-Loire, is een symbool monument gekoppeld aan de Franse literaire geschiedenis. Gebouwd tussen de 17e en 19e eeuw, onderscheidt het zich door zijn architectuur die centrale huizen en vierkante paviljoens combineert, met 19e eeuwse neogotische toevoegingen zoals een kerker en een galerie. De gevel is gedecoreerd met smeedijzeren balkons, en op dat moment werd een passerende deur toegevoegd met een gebogen pediment. Het park, grenzend aan het kerkhof waar Lamartine rust, en de gemeenten rondom een grote binnenplaats completeren het geheel. In 1972 en 1989 werd er een Historisch Monument gerund, het behoudt opmerkelijke interieurs, waaronder een neogotische salon en een werkbureau.

De geschiedenis van het kasteel dateert uit minstens de elfde eeuw, met lokale heren genoemd in de archieven van Cluny Abbey. Een legende roept zelfs een tunnel op die het kasteel met de abdij verbindt. Door de eeuwen heen wisselde hij meerdere malen van hand: belegerd in 1471 ging hij naar de families Rochefort d'Ally (17de eeuw), daarna naar de Castellanes (18de eeuw), voordat hij in 1789 werd verwoest. In 1802 werd Pierre de Lamartine, vader van de dichter, eigenaar. Alphonse de Lamartine, erfgenaam in 1820, ondernam belangrijke restauraties en stilistische toevoegingen tussen 1852 en 1855, geïnspireerd door de Engelse gotiek. Na zijn dood in 1869 verhuisde het landgoed naar zijn nicht Valentine de Cessiat, en vervolgens naar opeenvolgende erfgenamen, waaronder de graaf van Noblet d'Anglure en Philippe Mignot, burgemeester van Saint-Point (2008.

Het kasteel is onafscheidelijk van Alphonse de Lamartine, die er woonde en een deel van zijn werk schreef. Zijn werk en woonkamer, geclassificeerd in 1972, getuigen van zijn bezoek, net als het Engelse park dat hij bouwde. Het landgoed, toegankelijk voor het publiek, maakt deel uit van de Route des châteaux en Bourgogne du Sud, een netwerk van 14 erfgoedlocaties. De opeenvolgende beveiligingen (1972, 1989) bestrijken de gevels, daken, lounges en overblijfselen van de wallen en benadrukken het historische en architectonische belang ervan. Vandaag de dag is het een privé-eigendom dat de herinnering aan de dichter bestendigt, terwijl het een opmerkelijk voorbeeld van architectonische evolutie biedt, van het middeleeuwse kasteel tot het 19e eeuwse romantische herenhuis.

Toekomst

Het kasteel is een privé-eigendom. Het bezoek is toegestaan.

Externe links