Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Vesvres, gelegen in Rouy in de Nièvre, is een fort van vlakte gebouwd in de 12e eeuw op het kruispunt van twee belangrijke Romeinse wegen: een verbindt Nevers met Autun (oost-westelijke as), de andere Clamecy met Decize (noord-zuid as). Deze strategische site, bekleed met muren en omringd door twee vijvers, herbergde een krachtige seigneury. Architectural overblijfselen, zoals de 15e-eeuwse vierkante kerker met dikke muren doorboord door de archères, of de courtisties gevoerd om een garnizoen te huisvesten, weerspiegelen haar defensieve en residentiële rol.

In de 15e eeuw verhuisde de seigneury naar het Huis van Armes, dat zich inzette voor het huis van huurlingen en boeren, gedeeltelijk om verdedigingen om te zetten in habitats. In 1474 door Lodewijk XI in beslag genomen door de familie Rochefort (samen met Charles le Témeraire), werd het na 1477 teruggegeven. Het kasteel, periodiek verlaten, werd opnieuw bewoond in 1558 dankzij verdere herstructurering. In de 18e eeuw, na het uitsterven van de lijn van Armes, werd het een boerderij onder leiding van boeren, waaronder Claude Mathieu, pionier van het Charolaise ras.

De revolutie markeerde een keerpunt: verkocht als nationaal eigendom in 1794 werd het kasteel in ruïnes overgenomen door Camille Mathieu, zoon van Claude. In de 19e eeuw, de Pracomtals herstelde het landgoed, maar de landgoed problemen van de 20e eeuw (17 erfgenamen in 1957) leidde tot de versnippering ervan. Gered van de ruïne van de familie Dalloz-Bourguignon (1963-1994), die het herstelt in het centrum van de kunst, is het vandaag een privé-eigendom gesloten voor het publiek, na decennia van plundering en opeenvolgende restauraties.

De architectuur combineert middeleeuwse elementen (donjon, courtines uit de 13e-XIVe eeuw) en Renaissance toevoegingen (gebouwen van de 16e eeuw, gesneden dovecote). De sloten vulden zich in de zeventiende eeuw, de ophaalbrug verdween, en de schilden gehamerd bij de revolutie illustreren haar transformaties. De gemeenten, met stallen en schuren, dragen nog steeds de sporen van de wapens van de heren, terwijl de omliggende vijvers en weiden herinneren aan de verankering ervan in het landschap van Nivernais.

Jean de Billy (XIVe eeuw), de d-Armes (XV-15e eeuw), of Bruno Ecklé (vanaf 1994), die zijn leiding toevertrouwde aan Bernard Massin voor een noodherstel. Het wapen van de opeenvolgende families (Pracomtal, Armes, d'Ancienneville) versierde ooit de gevels, nu gedeeltelijk gewist door tijd en conflict.

Externe links