Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Vierville is een klassiek herenhuis gebouwd in de eerste helft van de 18e eeuw, waarschijnlijk vóór 1744. Gelegen in het noorden van Cotentin, in de voormalige gemeente Vierville (nu geïntegreerd in Carentan-les-Marais, departement van de Manche), illustreert het de aristocratische architectuur van de periode met zijn twee verdiepingen tellende huis lichaam, zijn veranda en centrale paviljoen versierd met pilasters en een driehoekige pediment. Het landgoed omvat een voorhof, een binnenplaats van eer geflankeerd door twee paviljoens, evenals een ommuurde tuin in het oosten, typisch voor aangelegde voorzieningen van de Verlichting eeuw.

Binnen behoudt het kasteel een rijke originele inrichting: lambrisering, stucwerk friezen, marmeren open haarden en een kelder met een broodoven. Deze elementen, evenals de gevels, daken van de paviljoens, de dovecote en de recreatietuin, werden gedeeltelijk ingeschreven in de historische monumenten in opdracht van 24 november 1997. Het gebouw weerspiegelt ook post-revolutionaire veranderingen in het vastgoed: gekocht door Charles-François Lebrun na de revolutie, kwam hij in de 19e eeuw in handen van de familie Le Noël, met name Michel Le Noël (notaris) en zijn zoon Léon.

Het kasteel maakt deel uit van een historische context die wordt gekenmerkt door de overgang tussen het oude regime en de postrevolutionaire samenleving. De bouw ervan valt samen met de climax van nobiliaire invloed in Normandië, terwijl de overname door Lebrun een belangrijke politieke figuur (derde consul onder Napoleon) onderstreept zijn prestige. De Noël, de lokale notabelen, bestendigen zijn residentiële en professionele gebruik, die het monument verbindt met de sociale en economische geschiedenis van de regio.

Het kasteel Vierville combineert architecturaal oude funderingen met een klassieke 18e-eeuwse structuur, kenmerkend voor de secundaire woningen van de aristocratie of stijgende bourgeoisie. Zijn opname in de Algemene Inventaris van Cultureel Erfgoed (IGPC) en zijn gedeeltelijke bescherming getuigen van zijn erfgoedwaarde, zowel voor zijn gebouw als voor zijn interieurdecoraties, zeldzame voorbeelden bewaard uit deze periode in Neder-Normandië.

Externe links