Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Villaumaire, gelegen in Huismes en Indre-et-Loire, vindt zijn oorsprong op Gallo-Romeinse stichtingen, zoals blijkt uit zijn naam afgeleid van de Latijnse Villa Majoris ("hoofdboerderij"). De eerste geschreven sporen suggereren dat het tussen de 5e en 6e eeuw de Merovingische gouverneurs van de wijk Veron zou hebben gehuisvest. In de 10e eeuw werd het landgoed door koning Karel de Eenvoudige naar het hoofdstuk van de Tourkerk geleid, die in 1157 werd bevestigd door Lodewijk VII. Aartsbisschop Jean de la Faye installeerde zelfs een kerkelijke magistraat genaamd "burgemeester" in de 13e eeuw, waardoor het kasteel bijna vijf eeuwen lang een religieus bezit was.

De overgang naar privé-eigendom begon in 1448, toen Martin Péquineau, meester van Karel VII's koninklijke artillerie, werd zijn heer door zijn huwelijk. Het kasteel bleef in zijn familie tot 1648, gedurende welke tijd Rabelais noemde hem in zijn geschriften, het associëren van zijn heer met afleveringen van Gargantua en het plaatsen er het huis van de dichter Raminagrobis. In 1648 verwierf Maurice d'Aubéry, zoon van een minister van Hendrik IV en Lodewijk XIII, het landgoed, dat vervolgens tot in de 19e eeuw door allianties tussen adellijke families (Gault de la Galmandière, Levesque des Varannes) ging.

Grote architectonische veranderingen vonden plaats in de 19e en 20e eeuw: de zuidelijke gevel werd de belangrijkste met de toevoeging van torens en een portaal, terwijl de westelijke vleugel werd gerenoveerd om paviljoens te integreren. In 1923 moderniseerde de prinses van La Tremoille, weduwe van de hertog van Estrees, het interieur door de troubadours te vervangen door 17de en 18de stijl. Na decennia van verlatenheid werd het kasteel in 1959 gered door de familie Vitali, die in 2019 een participatieve restauratiecampagne lanceerde om dit erfgoed te behouden, gekenmerkt door de religieuze, militaire en literaire geschiedenis van de Touraine.

Externe links