Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Vincennes, gelegen in de oostelijke voorsteden van Parijs, is een fort waarvan de bouw van de 14e tot de 17e eeuw. Oorspronkelijk een eenvoudig koninklijk herenhuis gebouwd door Lodewijk VII vóór 1178 werd het een resort residentie onder Philippe Auguste (1180), toen een groot fort onder Philippe VI van Valois en Charles V (XIVde eeuw). Deze laatste maakte het zijn woonplaats en zetel van de overheid, het toevoegen van een 52-meter kerker (de hoogste in Europa in de vlakte) en een monumentale behuizing voltooid in 1380. De Sainte-Chapelle, geïnspireerd door die van Parijs, werd in 1379 opgericht om een fragment van de kroon van doornen te huisvesten, maar haar werken strekten zich uit tot de 16e eeuw onder Henri II.

In de 17e eeuw reorganiseerde Louis Le Vau het kasteel voor Lodewijk XIV: hij bouwde het paviljoen van de koning en koningin (1658-1661), verbonden door een portico, en bouwde tuinen aan de Fransen door Le Nôtre. Vincennes werd echter na 1670 geleidelijk verlaten naar Versailles. De kerker, in de 17e eeuw omgetoverd tot een staatsgevangenis, verwelkomde illustere gevangenen zoals Voltaire, Mirabeau of de markies de Sade. In de 19e eeuw werd het kasteel een militair arsenaal en onderging grote veranderingen, waaronder de zoektocht naar torens (behalve die van het dorp) onder Napoleon I.

De site wordt gekenmerkt door tragische gebeurtenissen, zoals de executie van de hertog van Enghien in 1804 of die van Mata Hari in 1917. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij als hoofdkwartier van de Franse generale staf in 1940 en werd gedeeltelijk vernietigd in 1944 door de gepensioneerde nazi's. Sinds 1948 is het de thuisbasis van de Defensie Historische Dienst. Het kasteel werd in 1993 en 1999 geregisseerd door een historisch monument en is sinds 1988 gerestaureerd, met name vanwege de kerker (geopend in 2007) en de Sainte-Chapelle. Vandaag rapporteert hij aan zowel de Ministeries van Cultuur als Defensie.

Archeologische opgravingen uitgevoerd sinds de jaren negentig, met name door Jean Chapelot, onthulden de belangrijkste elementen van het middeleeuwse herenhuis van Saint Louis, evenals de littekens (713 patronen geïdentificeerd op 90.000 blokken) die getuigen van de organisatie van de site in de middeleeuwen. Deze ontdekkingen hebben ons in staat gesteld om de evolutie van de site beter te begrijpen, van haar functie als koninklijke verblijfplaats en jacht naar haar militaire en gevangenisrol. Het bos van Vincennes, een overblijfsel van het oude koninklijke bos, is vandaag de dag een groene Parijse long.

Het kasteel onderscheidt zich door zijn hybride architectuur: een vierhoekige behuizing van meer dan een kilometer, geflankeerd door negen torens (waarvan zes van 42 meter) en een kerker ontworpen als een autonoom fort. In tegenstelling tot de kastelen is Vincennes gebouwd op een kalksteen plateau, met gracht gevoed door de Montreuil Ru. De ruimtelijke organisatie weerspiegelt haar dubbele roeping als koninklijk paleis en bolwerk, in staat om duizenden mensen te beschermen. De klassieke paviljoenen van Le Vau, hoewel gedeeltelijk verwoest in 1944, illustreren de overgang tussen middeleeuwse kasteel en barokke residentie.

Een symbool van koninklijke macht, Vincennes was ook een plaats van bewaring voor historische figuren, een industriële site (schilderen porselein in de 18e eeuw) en een strategische kwestie tijdens de conflicten, zoals in 1814-1815, toen generaal Daumesnil verzet tegen de Pruisische en Russische troepen gedurende vijf maanden. Vandaag de dag, het nationale domein van het kasteel (gecreëerd in 2021) combineert erfgoed, militair geheugen en natuurlijke ruimte, met het hout van Vincennes beheerd door de stad Parijs sinds Napoleon III.

Externe links