Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Upper Ribeaupierre, ook wel Altenkastel ("oud kasteel") uit de 13e eeuw, is een van de drie kastelen met uitzicht op Ribeauvillé in de Bovenrijn. Hij werd voor het eerst genoemd in 1254 onder de naam Rabaldi Petra alto, hij werd gefrankeerd in Upper Ribeaupierre naar zijn Duitse naam Hohe Rappolstein (1361). Gebouwd op een terrein dat mogelijk bezet is sinds Gallo-Romeinse tijd, was het oorspronkelijk eigendom van de Graven van Eguisheim voordat het verhuisde naar de heren van Ribeaupierre in de 12e eeuw. Zijn ronde kerker en courtesy dateren deels uit de 13e eeuw, terwijl het huis, gebruikt als gevangenis in de 15e en 16e eeuw, later werd toegevoegd.

Het kasteel speelde een strategische en symbolische rol voor de seigneurie van Ribeaupierre. In 1280, 1284 en 1286, bleef keizer Rodolphe I van het Heilige Rijk, en er werd een verdrag ondertekend tussen koning Karel VII van Frankrijk en de Sir van Ribeaupierre, die hem aanspoorde om het fort toegankelijk te houden voor Franse troepen. In de 14e eeuw heeft Brunon de Ribeaupierre de Engelse ridder John Harleston (1384 Het kasteel, verlaten na de 16e eeuw (waarschijnlijk tijdens de Dertigjarige Oorlog), werd in de 19e eeuw gerestaureerd door architect Charles Winkler, die de metselaars geconsolideerd en herbouwde de merlons van de kerker.

Tegenwoordig, in ruïnes en overgroeid door vegetatie, bestaat de Boven Ribeaupierre uit een dubbeldeurs entreegebouw (XVI eeuw), een ronde kerker in roze zandsteen ondersteund door een gebroken boog, en een noordelijke courtine doorboord met rechthoekige openingen. De overblijfselen omvatten ook een lagere binnenplaats, een gewelfde stortbak, en sporen van middeleeuwse huizen. Een historisch monument werd in 1841 gebouwd en werd regelmatig geconsolideerd, waaronder een complete restauratie in 1999/2000. Zijn iconografie, zeldzaam voor de 19e eeuw, komt voort uit een tekening van 1643 (kopie van 1844) en uit gravures van Merian, die zijn progressieve achteruitgang tonen.

Ribeaupierre's familie, die het kasteel sinds de twaalfde eeuw had gehouden, maakte het tot een symbool van macht voordat het een gevangenis werd voor illustere of marginale personages (zangers, joden). De architectuur weerspiegelt opeenvolgende aanpassingen: het westelijke hof en de kerker dateren uit de 13e eeuw, de 15e-eeuwse huisgevangenis en de versterkte ingang van de 16e eeuw. De opgravingen en studies (met name door T. Biller en B. Metz) suggereren een voortdurende bezetting tot aan zijn verlatenheid, gevolgd door moderne restauraties om deze getuigenis van de Elzasische geschiedenis te bewaren.

Externe links