Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château du Molant, gelegen in Bréal-sous-Montfort (Ille-et-Vilaine), is een emblematisch monument van het 4e kwart van de 18e eeuw, gebouwd tussen 1774 en 1775 op de plannen van architect Louis de Brilhac voor de familie Boberil. Dit rechthoekige kasteel, met symmetrische gevels en centrale voorlichaam, belichaamt de nuchtere maar verfijnde architectuur van de periode. De smeedijzeren trap (1786), klokkentorenkapel (1779) en oranjerie maken een homogene set, bewaard gebleven in zijn authenticiteit.

De Seigneury van de Molant, die vanaf de 14e eeuw werd bevestigd, behoorde achtereenvolgens tot de Lévesque families (1388, 1427), van Ust (1513), vervolgens tot de Boberil vanaf 1562, via het huwelijk van Françoise d'Ust met Vincent du Boberil. Het landgoed, dat in 1793 na de emigratie van René-Joseph du Boberil als nationaal eigendom werd in beslag genomen, werd gekocht door zijn zus Madame de Kergu. De plannen van 1784 onthullen middeleeuwse overblijfselen, waaronder een oude dovecote en een primitieve kapel, getuige van een eerdere bezetting.

Het kasteel en de bijgebouwen (ketting, oranjerie, commons) illustreerden op 9 september 1993 een historisch monument. De omgeving, waaronder tuinen, steegjes en bossen, is bewaard gebleven en biedt een uitzonderlijke omgeving. Materialen, zoals graniet voor baaiframes of kalksteen voor bepaalde details, benadrukken de zorg voor de bouw. Het ensemble blijft een zeldzame getuigenis van nobele residentiële architectuur van de late achttiende eeuw in Bretagne.

Louis de Brilhac, ridder en commandant van Sint-Jan, uit een adellijke familie van Touraine vestigde zich in Bretagne, ontwierp de plannen in 1774-1775. Zijn werk voor de Molant weerspiegelt de invloed van de Bretonse parlementaire netwerken. René-Henry du Boberil, eigenaar in de 18e eeuw, diende in de koningschevau-légers en trouwde met Victoire Levacher de la Chaize, vervolgens Charlotte Valette de Champfleury, waardoor het landgoed in de geschiedenis van de lokale elites.

De archieven vermelden een record van 1793 waarin de locatie van het oude kasteel bij het zwembad wordt beschreven, evenals een dovecote later vervangen door oranjerie. De structuur en enkele gaten van de commons dateren uit de late Middeleeuwen, wat de superpositie van de tijdperken bevestigt. De plannen van 1784 en 1824 tonen ook een parallel gebouw ten noorden van de binnenplaats, nu uitgestorven. Dit erfgoed, zowel seigneuriële residentie als symbool van macht, belichaamt bijna zeven eeuwen Bretonse geschiedenis.

Externe links