Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Sendat, gelegen in de gemeente La Réunion (Lot-et-Garonne, Nouvelle-Aquitaine), vindt zijn oorsprong in een sterk huis bevestigd vanaf het einde van de elfde eeuw. Het huidige gebouw, gebouwd in de 13e eeuw, werd grotendeels herbouwd in de 17e eeuw voordat het grondig werd veranderd tussen 1851 en 1867 door architect Felix Duban voor Baron Henri-Léon Edmond de Morin. De laatste, erfgenaam van een protestantse afkomst gevestigd in Guyenne sinds de 16e eeuw, moderniseerde het kasteel dankzij het fortuin van zijn vrouw, het integreren van neo-gotische elementen met behoud van de middeleeuwse structuur.

Het landgoed was een historische doorgangsplaats: Poton de Xaintrailles en La Hire stopten daar op weg naar Jeanne d'Arc (1429), en Blaise de Monluc bleef daar in 1561. Onder het oude regime was de Sendat een geneesmiddel voor het bisdom Condom, inclusief de bijlagen van Notre-Dame de Couthures en Saint-Martin de Miraunes. De Revolutie schafte de lokale kerk af in 1792, voordat het een tak werd in 1803. Het huidige grondgebied van La Réunion omvat de voormalige parochies Sendat, Couthures, Beyrac en Loupiac.

Drie families markeerden de geschiedenis van het kasteel: de Montlezun (tot de 17e eeuw), de Montesquiou (inclusief Jean-Charles, veroordeeld voor de moord op een protestantse kapitein in 1622) en de Morin, die het van 1628 tot 1923 bezat. François de Morin, gouverneur van Albret, ontving in 1660 de hertog van Bouillon en Turenne. In de 19e eeuw gaf Henri-Léon Edmond de Morin Félix Duban een ambitieuze restauratie: de verhoging van de vleugels, de toevoeging van mâchicoulis, de oprichting van een kapel en een bibliotheek, en de herontwikkeling van interieurs met Parijse ambachtslieden zoals Debay of Fourdinois. De werken, verstoord door het Louvre en het Galliera Hotel, werden rond 1867 voltooid.

Het kasteel, geclassificeerd als een historisch monument in 2003, behoudt middeleeuwse overblijfselen (cirkeltorens, binnenplaats) en 19e-eeuwse decoraties. De tuinen, parken en hydraulische systemen (inclusief een ondergronds aquaduct dat een reservoir levert) zijn in 2016 geregistreerd. Na de verkoop door de familie Morin in 1923 kwam het landgoed in handen van de familie Maubourguet-Lemoîne, verbonden aan de Zuidwestelijke krant. Tegenwoordig is het particulier eigendom en illustreert het de architectonische evolutie van een aristocratisch fort, gekenmerkt door religieuze conflicten en romantische transformaties.

Externe links