Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Kasteel van de Vuache, ook wel bekend als het kasteel van Vulbens, was een centraal castrale gebouw in het voormalige graafschap Genève, gebouwd in het begin van de 14e eeuw. Het domineerde het dorp Vulbens en bestuurde een deel van de waterweg tussen Genève en Lyon. Zijn fief omvatte de parochies Chevrier en Dingy in Haute-Savoie. De naam Vuache komt van de nabijgelegen berg, genoemd uit de twaalfde eeuw, en kan afkomstig zijn van het lagere Latijnse guache (sentinal).

Het kasteel was voor het eerst eigendom van de heren van Viry-Sallenoves, als Hugues, die het aan zijn zoon Vilhemme naliet in de 13e eeuw. Hij gaf het aan de graaf van Genève, Guillaume II, die het in steen herbouwde om zijn positie voor de Savoye te versterken. In 1296 bood graaf Amédée II het kasteel aan zijn nicht Jeanne van Genève in ruil voor zijn erfenisrechten. De site was ook de plaats van ondertekening van een verdrag in 1307 tussen Genève, Dauphiné en Savoie.

Vanaf de 15e eeuw, na de integratie van het graafschap Genève met Savoye, verloor het kasteel zijn strategische rol. Het werd geleidelijk verlaten in de 17e eeuw, zijn stenen worden gebruikt om een nieuw kasteel te bouwen (Faramaz). Opgravingen (1982/1985) onthulden haar fundamenten, waaronder drie torens en een noordelijke woning. De seigneury van Vuache, gecentreerd op dit kasteel, beheerd vier parochies en werd beheerd door Schals benoemd door de Graven.

De inmiddels verdwenen site was een belangrijk punt voor de controle op de Rhône en de handelsroutes tussen Genève en Lyon. De achteruitgang weerspiegelt politieke veranderingen na de annexatie van Savoyard. Archieven (chestellenia rekeningen, inventarissen) en archeologische werken blijven de belangrijkste bronnen van haar geschiedenis.

De Vuache toponym illustreert de lokale taalkundige evolutie: eerst gekoppeld aan de seigneury, toen benoemde hij de berg. Het moderne kasteel van Faramaz, gebouwd nabij, droeg ook deze naam, waardoor historische verwarring werd gedocumenteerd door onderzoekers zoals Pierre Duparc of Frédéric Raynaud.

Externe links