Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De huidige Saint-Carantec kerk, gebouwd in 1867 volgens de plannen van architect François de Kergrist, staat op de site van een 16e eeuwse vroege kerk. Dit monument, gelegen in Carantec in de Finistère, presenteert een Latijns kruisplan met drie schepen, een bed met gesneden stroken en een twee-gallery klokkentoren met een achthoekige pijl. Zijn grote, gedeeltelijk gecoate granieten wollen werk contrasteert met de gesneden stenen frames. Het schip, bedekt met een blauwe lambrisering, rust op gebogen bogen rustend op kolommen met hoofdletters.

De monumentale ingangsdeur, afkomstig van het voormalige Kerangoaguet herenhuis, is een opmerkelijk element van de site. Gecomponeerd uit een koetsdeur en een voetgangersdeur gewelfd in het midden van de hoek, het wordt overdekt door een gebroken pediment versierd met een zonneschijf en geflankeerd door pilasters met ionische hoofdsteden. Deze ingang, gedateerd uit de 16e eeuw als de oorspronkelijke kerk, werd hergebruikt tijdens de wederopbouw van 1867. Het gebouw herbergt ook een rinkel van drie klokken gesmolten in 1897 door Drouot in Douai, nog steeds in bedrijf.

Geclassificeerd als historische monumenten bij decreet van 4 december 1968 (alleen voor de monumentale poort), illustreert de kerk de architectonische evolutie van Bretonse ereplaatsen tussen Renaissance en 19e eeuw. De meubels en de structuur weerspiegelen zowel middeleeuwse erfgoed, zoals gebroken bogen en neo-gotische toevoegingen kenmerkend voor de wederopbouw periode. De aanwezigheid van de noordelijke sacristie en de zijkapellen getuigt van haar centrale rol in het Carantecoiaanse parochieleven.

De gebruikte materialen, zoals de lokale graniet voor balgen en grootte elementen, benadrukken de regionale verankering van het gebouw. De vloer, bestaande uit cement, granieten platen en schalie, evenals het geschilderde paneel van het schip, voegen het ambachtelijke karakter. De kerk, eigendom van de gemeente, blijft een actieve plaats van eredienst en vormt een toegankelijk historisch erfgoed, hoewel de exacte locatie (place de la Libération of rue du Kelenn) wordt besproken volgens de bronnen.

De drie klokken, met een totaal gewicht van 1,261 kg, vormen een samenhangend geluid in fa#3, la3 en do4. Hun elektrificatie in vrije lancering, een traditionele Bretonse ringtone methode, bestendigt de liturgische praktijk meerdere keren honderdair. Deze klokken, net als de deur van het herenhuis, symboliseren de continuïteit tussen de oude en de nieuwe kerk, ondanks de bijna totale wederopbouw in de 19e eeuw.

Externe links