Bouw van een kerk XIIe siècle (≈ 1250)
Romaans gebouw met schip en gewelfd koor.
XVIIe-XVIIIe siècles
Transformatie naar hermitage
Transformatie naar hermitage XVIIe-XVIIIe siècles (≈ 1850)
Verlies van parochie roeping, huis toegevoegd.
17 février 2010
Historisch monument
Historisch monument 17 février 2010 (≈ 2010)
Bescherming van de kerk en het huis.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De hele kerk, inclusief het huis van de kluizenaar (Box K 38): inscriptie op bestelling van 17 februari 2010
Kerncijfers
Information non disponible - Geen tekens genoemd in de bronnen
De brontekst vermeldt geen enkele persoon.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint Sulpice de Morteau is een 12e-eeuws religieus gebouw, gelegen in Cirey-lès-Mareilles, in de voormalige Champagne-Ardenne regio (nu de Grand Est). Het behoorde tot het verdwenen dorp Morteau, waarvan het de laatste opmerkelijke vestige is. Het gebouw onderscheidt zich door het plafondschip en het gewelfde koor in een wieg, kenmerkend voor de Romaanse architectuur. Bij de ingang bevindt zich nog steeds het huis van de kluizenaar, getuigend van zijn transformatie in de zeventiende en achttiende eeuw, toen de kerk haar parochiefunctie verloor.
De locatie van de kerk, weg van de dovecote van het kasteel van Morteau, suggereert een ruimtelijke organisatie die kenmerkend is voor middeleeuwse dorpen, waar religieuze en seigneuriële gebouwen naast elkaar bestonden zonder dat ze werden opgehangen. Het gebouw werd geclassificeerd als een historisch monument in 2010, met inbegrip van zowel de kerk als het huis van de kluizenaar (kadastal park K 38). Deze te late bescherming weerspiegelt het erfgoed belang, ondanks het feit dat een geografische locatie als onduidelijk wordt beschouwd (niveau 5/10 afhankelijk van de bronnen).
In de Middeleeuwen speelden landelijke kerken zoals Saint Sulpice een centrale rol in het gemeenschapsleven, die dienden als plaatsen van aanbidding, verzamelen en soms onderdak. Hun daling, net als die van Morteau, kan het gevolg zijn van ontvolking (epidemieën, oorlogen) of parochie reorganisaties. De aanwezigheid van een hermitage in de 17e tot 18e eeuw illustreert een gemeenschappelijke herverdeling van ontwaterde gebouwen, vaak gekoppeld aan lokale devotionele praktijken of spirituele isolatie.
