Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Montparnasse begraafplaats, gelegen in het 14e arrondissement van Parijs, werd opgericht in 1824 als onderdeel van stedelijke planning beleid gericht op het verplaatsen van begraafplaatsen buiten de historische grenzen van de hoofdstad. Oorspronkelijk genoemd de zuidelijke begraafplaats, het strekt zich uit over 19 hectare, begrensd door emblematische straten zoals Edgar-Quinet of Raspail. Het is een van de vier grote Parijse begraafplaatsen geopend aan het begin van de 19e eeuw, met de Père-Lachaise, Passy en Montmartre, onder impuls van prefect Nicolas Frochot. De site, ooit bezet door drie boerderijen en een meelmolen (nu genoemd als een historisch monument), werd gekozen om te voldoen aan de begrafenisbehoeften van een groeiende stad.

De begraafplaats herbergt de begrafenissen van 35.000 concessies, waaronder die van politieke, artistieke, wetenschappelijke en religieuze figuren, die twee eeuwen Franse geschiedenis weerspiegelen. Twee openbare monumenten herdenken belangrijke gebeurtenissen: het beleg van Parijs (1870-1871) tijdens de Frans-Duitse oorlog en de onderdrukking van de commune (1871), met eerbetoon aan de burgerslachtoffers en de beschoten communisten. Émile-Richard Street, die voor het eerst werd geopend in 1890, verdeelt van de site in twee ongelijke delen, het wijzigen van zijn oorspronkelijke plan. Specifieke secties waren voorbehouden aan gemeenschappen, zoals de Israëli's (5e afdeling) of de priesters (chapel van de Twaalf Apostelen).

Onder de emblematische graven, die van de Vier Sergeanten van La Rochelle (geguillotineerd in 1822 voor een antimonarchisch complot), van de ontdekkingsreiziger Dumont d'Urville (ontdekking van het Land Adélie), of van Kapitein Dreyfus (symbool van de gelijknamige affaire) illustreren politieke of wetenschappelijke verbintenissen. De begraafplaats herbergt ook eerbetoon aan brandweerlieden die in dienst stierven, pioniers als Adolphe Pégud, en culturele figuren zoals Marguerite Duras. Zijn planten- en vogelerfgoed (1.200 bomen) maakt het ook een grote groene ruimte, terwijl anekdotes, zoals de acties van Necrophile Sergeant Bertrand in de 19e eeuw, markeren zijn geschiedenis.

De hoofdingang, gelegen boulevard Edgar-Quinet, brengt hulde aan de gelijknamige Republikeinse historicus, begraven in het centrum van de begraafplaats. De nummering van de 30 divisies (afwezig nummer 23) volgt een spiraalmatige logica van de centrale rotonde. Collectieve graven, zoals die van religieuze gemeenten of gedeporteerde Joodse families (bijvoorbeeld André Baur, president van de UGIF), herinneren aan de tragedies van de twintigste eeuw. De begraafplaats, de tweede intramurale necropolis in Parijs, combineert daarmee het individuele geheugen en de collectieve geschiedenis, en dient als voorbeeld van sculpturale werken ondertekend door Carpeaux of Bourdelle, erfgenamen van de werkplaatsen van marbriers die in de 19e eeuw zijn geïnstalleerd.

Externe links